Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX — FILM ORYGINALNY
Dzisiejsze legendarne danie to smażony kurczak!
Mój Boże. Już mi ślinka cieknie!
Do kogo należy restauracja, która serwuje takie pyszności?
Szefowo, gdzie pani jest?
Jestem właścicielką tej restauracji.
Mój Boże!
Ta panienka nie pracuje tu dorywczo?
To naprawdę jej restauracja?
Nasz sekret to metoda smażenia.
Temperatura oleju wynosi 170°C.
Kurczak jest najlepszy, gdy smaży się go dokładnie 11 minut w głębokim oleju.
- I czekamy. - Dobrze, pani Shin.
Nie lepiej byłoby pójść na randkę, niż smażyć kurczaki?
Gdy miałam jakieś dziesięć lat,
mój ojciec nagle nas zostawił.
Od tego momentu mamie...
było ciężko.
Pewnie kojarzysz coś takiego jak wsuwki do włosów.
Kupowałam je hurtowo w Dongdaemun Market
i sprzedawałam na stacjach metra.
Mama twierdzi, że robię najlepsze kurczaki.
Ta dziewczyna ciężko pracuje, by spełnić swoje marzenia.
Ru-mi Shin czeka świetlana przyszłość!
Kurczak z ostrymi papryczkami to rozkosz!
- Rozkosz! - Rozkosz!
KURCZAK Z OSTRYMI PAPRYCZKAMI TO ROZKOSZ!
PRZEDSIĘBIORCA NA MEDAL, RU-MI SHIN, KURCZAKI MAEM MAEM
Dobry wieczór, Ru-mi.
Panie Kim.
- Zaczną ode mnie. - Co?
- Są tutaj. - Zaraz będę.
- Frajerzy! - Forsujcie!
- Co wy robicie? - Chodź tu.
Macie pozwolenie? Dupki!
- Odsuń się! - Sukinsyny!
Zabierzcie ją!
Przestań!
- Puszczajcie, gnoje. - Wyciągnijcie ją.
Jezu...
Zabierajcie się!
Puść!
- Brać ją stąd! - Zostaw!
- Ru-mi! - Wyciągnąć ją.
- Nigdzie nie pójdę! - Boże.
- Ru-mi! - Nie podchodź!
- Dranie! - Zabrać ją!
Szybko.
- Pospieszcie się, do cholery. - Zostawcie!
Nie pójdę! Puśćcie mnie!
- Mamo! - Nie ruszać się.
- Mamo! - Ty zdziro.
KURCZAKI MAEM MAEM
Niech mi ktoś pomoże.
- Mamo! Wy gnoje... - Ty mała...
- Nie ruszaj się! - Mamo!
- Zabrać ją. - Nie waż się jej tknąć!
Mamy przejebane.
Nie żyje?
Oddycha? Dzwońcie do szefa.
Ja pierdolę.
Ta kobieta się nie rusza.
- Przepuśćcie nas! - Co się stało?
- Pani Kwon. - Boże!
- Pani Kwon! - Ru-mi!
- Nie... - Ru-mi...
- Sukinsyny! Który to zrobił? - Cholera.
Wezwijcie pogotowie.
Dzwońcie po policję!
- Gnoje. - Dzwońcie po pomoc.
OPERACJA W TRAKCIE
Co z tą wodą?
Chyba jest skażona.
Spróbuję sama.
Proszę.
Dziwnie smakuje.
Coś się stało z wodą.
Czemu nikt mi nie wierzy?
Dzień dobry.
UMIL SOBIE CZEKANIE FILIŻANKĄ KAWY
Niech by cię!
Napijesz się kawy?
- Kawy? - Tak. Chętnie.
Sprawdźmy.
Seok-heon, po co kupiłeś tyle kawy?
Nie kupiłem.
Po co, skoro w banku zawsze jej pełno?
To dla klientów.
Ja tu tylko sprzątam i jakoś nie mam odwagi pić
tej darmowej kawy.
Przestań.
Przecież nikt się nie dowie.
Ja zabieram nawet papier toaletowy.
Tadam!
Ale ty masz tupet.
- Odłóż go na miejsce. - Nie. Jest mój!
Chciałbyś!
Nie pijesz kawy?
Jezuniu...
Coś mnie boli brzuch. To pewnie od wody ze źródła.
Teraz nawet na wodę trzeba uważać.
Ponoć przez te zanieczyszczenia lepsza jest kranówka.
Nie przejmuj się. Kieliszeczek soju mnie wyleczy.
Tylko nie pij za dużo.
Nie jesteś już młodzikiem. Dbaj o siebie.
Nie masz nawet nikogo, kto by się tobą zajął.
Pomasuj mi brzuszek.
Ups!
Zobaczmy.
Cześć! Nie pracuj za dużo.
BIURO OCHRONY
Nie spóźnij się jutro.
Ostatnio spóźniłeś się 30 minut.
Dobra, słyszałem. Co za zrzęda.
Proszę pani, ta kawa jest dla klientów.
Kto pani pozwolił ją wziąć?
To pani ją kradnie?
Nie, to pierwszy raz.
Myśli pani, że leży tu po to, żeby mogła pani ją sobie wziąć?
Rozum pani odjęło?
Pomyślałam, że napiję się, zamiast jeść słodycze.
Skąd to pani przyszło do głowy?!
Proszę pani?
Mówię do pani. Proszę na mnie spojrzeć.
Przepraszam.
Potrącimy to pani z wypłaty.
Co za kretynka.
Jeśli weźmiesz więcej niż jedną saszetkę, to się skapną.
Co za idiotka.
Zero wyczucia.
Mój brzuch...
Ale boli...
Nie.
Nie!
Jezu!
Proszę pana!
Nie umie pan pić z umiarem?
Co pan narobił?
- Przepraszam. - Proszę iść do domu.
Wstawać i do domu!
Matko kochana... O rany.
Halo? Słucham?
Tato.
To ja, Ru-mi.
Mama nie żyje.
Uznałam, że powinieneś wiedzieć.
Boże, Ru-mi...
Tak mi przykro.
Biedactwo...
Ru-mi, trzymaj się.
Szkoda, że nie możemy zostać.
Nie szkodzi. Jedźcie już.
Mój Boże...
Kochanie, chodźmy.
Boże...
Biedactwo.
Spokojnie.
Będzie dobrze.
- Trzymajcie się. - Wracaj do środka.
- Do widzenia. - Chodź.
- Do widzenia. - Do widzenia.
Boże...
Przepraszam, że tak zadzwoniłam ni z tego, ni z owego.
Chorowała?
To stało się tak nagle.
Zadzwoniłam, bo znalazłam twój numer w telefonie mamy.
W końcu...
jesteś moim ojcem.
Zjedz coś.
- Ru-mi. - Łajdaki!
Jak śmiecie tu przychodzić!
- Rety. - Wstydu nie macie!
- Spokojnie. - Puszczaj!
- Przyszliśmy złożyć kondolencje. - Jak możecie?
- Niech się pani uciszy. - Powiedziałam: „puszczaj”.
- Ten sukinsyn... - Jak tak możecie?
- Co do diabła... - Dość.
- Co jest, kurwa? - Ta mała...
Ru-mi.
To trwała?
- I maseczka na włosy. - Dupek.
Co? Dupek?
Panie Min,
spodziewałam się spotkać pana w sądzie.
W sądzie? Ale dlaczego?
Ru-mi, tak bardzo mi utrudniasz życie. Tyle stresu.
- Dlaczego pan... - Hej!
Twoja matka zmarła, prowadząc samochód.
Dlaczego nas obwiniasz?
Coś ci się uroiło.
- Co? Uroiło mi się? Puszczaj. - Wystarczy tego.
- Co jest? - Puszczaj! Powiedziałam, żebyś puścił!
- Cholera! - Masz tupet nazywać mnie obłąkaną.
- Dosyć tego. - Co to ma być?
Do diabła, panie Min...
To kraj prawa. Czemu nie rozwiązać tego na drodze prawnej?
- Zachowujecie się jak bandyci. - Bandyci?
Cicho.
Dosyć. Nie możesz chociaż spróbować pomóc?
Przepraszam.
- Dajcie jej pieniądze. - Dobrze.
Wyjdźcie. Nie chcę pieniędzy.
Współczuję ci. Też jestem zrozpaczony.
- Powiedziałam, że nie chcę. - Kurwa! Nie chcę twoich pieniędzy, skurwysynu.
Wynoście się!
Idźcie już sobie.
Przykro mi.
Wracajcie do środka.
Wyjdźcie.
Naprawdę nam przykro.
- Ten cholerny... - Nasze najszczersze kondolencje.
Co za kutasy...
Lepiej to podnieś.
- Ru-mi, wszystko w porządku? - Tak.
Co za szuje...
Idź sobie, jeśli nie jesz.
Przepraszam pana.
Czy pan jest ojcem Ru-mi?
- Tak, to ja. - Miło mi pana poznać. Jestem...
Pan pozwoli, że się przedstawię. Proszę.
JEONG-HYEON KIM, ADWOKAT
Miło mi.
Wybudują tu olbrzymie, bezcłowe centrum handlowe dla turystów z Chin.
Przetarg wygrała firma Taesan.
Wyburzą całą okolicę,
żeby rozpocząć przebudowę.
Jesteśmy. To restauracja Ru-mi.
Podniosę.
Serwowała przepyszne kurczaki.
Z ostrą papryczką.
Mocno się z mamą napracowały, żeby opracować przepis.
Bardzo popularne miejsce. Wszyscy je uwielbiali.
Było o nim w telewizji.
Ale cóż...
Wszyscy tu, podobnie jak Ru-mi,
wynajmowali magazyny i prowadzili swoje biznesy.
Walczyli o godne odszkodowania,
bo przecież im się należą,
ale Taesan ani myśli im zapłacić. Sam ich pan widział.
Zatrudnili ich do przeprowadzenia eksmisji.
Słuchaj...
O co ci tak naprawdę chodzi?
- Proszę? - Odpowiedz.
Czego chcesz?
Chyba nie widział pan mojej wizytówki.
- Pracuję dla kancelarii... - Gówno prawda.
- Co cię łączy z Ru-mi? - Słucham? „Łączy”?
- Podoba ci się? - Nie.
Nie zwódź jej, jeśli nie zamierzasz wziąć odpowiedzialności za swoje czyny.
Panie Shin. Moment...
NIEBEZPIECZEŃSTWO - NIE WCHODZIĆ
Chwila.
Możemy wygrać tę walkę.
TWOJE CIAŁO JEST SILNIEJSZE, NIŻ MYŚLISZ!
Przestraszyłeś mnie.
Już czas...
Czemu jesteś tak wcześnie?
Słuchaj,
czy magicy...
dużo zarabiają?
Magicy? O czym ty mówisz?
No wiesz...
Ci z telewizji,
którzy potrafią unosić ludzi w powietrzu.
Pewnie źle nie zarabiają.
Kojarzysz klub na końcu ulicy?
Ponoć kaskaderzy zarabiają tam ponad milion wonów za pokaz.
W jedną noc?
Czyli w miesiąc... Matko Boska!
Za kilka nocy mają ponad 10 milionów wonów?
Co w ciebie wstąpiło?
Przyszedłeś wcześniej, żeby odrobić spóźnienie?
No popatrz, Seok-heon. Dorastasz.
ŚWIĘTEJ PAMIĘCI JEONG-HUI KWON
Chodźmy.
W oczekiwaniu na wyniki autopsji
możemy sprawdzić, co z pozwem.
PASAŻ HANDLOWY NAMPYEONG
- Jest. - Moja biedulka.
- Pewnie jest załamana. - Jesteś wykończona.
Wejdźmy.
- Jesteśmy z tobą. - Wiem, że ci ciężko.
Wejdźmy.
- Wróciła. - Tak się cieszymy, że jesteś.
- Usiądź. - Moje kondolencje.
Te bandziory już się kręcą po ulicy.
Co? Nadal tu są?
Byli tu wcześniej i urządzili scenę.
Ci chuligani włóczą się tu
i tłuką okna w opuszczonych sklepach.
Do tego malują na ścianach
jakieś czerwone bohomazy.
Wszystko wymalowane w czaszkach. Na litość Boską!
Mogę? Wiem, jak bardzo musicie być zdruzgotani.
Jutro mam spotkanie z prokuratorem.
Bądźmy cierpliwi.
Przecież wiesz, że prokurator trzyma stronę Taesanu.
Naprawdę wierzysz, że kodeksy nam pomogą?
Każdy lgnie do pieniędzy.
- Umarła na próżno. - Przestań.
Sytuacja jest beznadziejna, ale jak pomyślę o pani Kwon...
- Nie możemy się poddać. - Nigdy.
Pani Kwon tak ciężko pracowała na swoją restaurację...
Wszyscy panowie powinni w nocy pełnić wartę.
Ja też zostanę.
- Oczywiście. - Jasne.
Po co? Do niczego się nie przydasz.
Jeśli ci goście wjadą tu buldożerami,
i tak nic nie zrobicie.
Dlatego mówiłem, że musimy się przygotować.
Kupcy z innych rewitalizowanych terenów mają koktajle Mołotowa.
Błagam, panie Kim.
Sukces zależy od poparcia opinii publicznej.
Koktajle Mołotowa zadziałają jedynie na ich korzyść.
- Nawet nie próbujcie. - To co mamy robić?
Co z nimi?
Wyszli na nas z metalowymi prętami.
Mamy stać z założonymi rękami i dać się im pobić?
Nie to miałem na myśli.
Właśnie, że tak. Nie ma pan żadnego planu.
Ru-mi, zostanie tutaj nie jest bezpieczne.
Nie jest łatwo, ale odpuść. Mam jakąś dziwną umiejętność.
Pomogę.
- Nie teraz. - Otworzysz nowy bar.
- Wyjdź. - Musisz się uczyć.
Wy też powinniście pójść po rozum do głowy.
Naprawdę wierzycie, że to walka, którą można wygrać?
Nie marnujcie sił. Wymyślcie inny sposób na zarobienie.
- Uważaj na słowa. - Coś ty powiedział?
- Nie mamy już siły na nic! - I w tym problem!
Wystarczy tego.
Ty w to wciągnąłeś moją córkę?
- Jak niby... - Co z tobą?
Kazałam ci wyjść.
Dobrze, pójdę.
Zadzwoń w razie czego. Zgoda?
Powodzenia.
- Żałosne. - Skąd on się urwał?
To nie twoja wina.
- Ja tylko... - Miałeś nic nie mówić.
KLUB NOCNY HOLIDAY
Podoba ci się?
Podobno chciałeś porozmawiać.
Tak...
Mam taki dar...
Zastanawiałem się, czy mógłbym z nim wystąpić w twoim klubie.
- Co to za dar? - To...
To coś jak nadludzka siła.
Pokażę.
Proszę.
Można uznać, że to magiczna sztuczka.
Jak to robisz?
Sekundkę.
To...
tajemnica handlowa.
KLUB NOCNY HOLIDAY
- Dobry wieczór. - Zapraszamy.
Pracujemy razem.
- Widziałaś? - Oszalał?
Dzień dobry.
Do środka.
Na trzecim piętrze.
Za chwilę się widzimy. Ja już jestem.
Dobrze.
- Jest już? - Tak.
- Nie powinniśmy poczekać na zewnątrz? - Da sobie radę.
Jest przełożonym prokuratora.
Wie o autopsji,
i o tym, że złożyliśmy dokumenty od lekarza.
Wybadamy, jak się mają sprawy.
Już jest.
Tutaj, proszę pana.
- Dzień dobry. - Miło pana widzieć.
Wzajemnie. Niełatwo tu trafić.
- To jak labirynt. - Właśnie.
Dzień dobry.
Kim jest ta pani?
To Ru-mi Shin. Córka ofiary.
Ofiary...
- Dzień dobry. - Córka ofiary...
- Panie Kim, to... - Tak?
Proszę być z nami szczerym i powiedzieć, na czym stoimy.
No tak...
Przepraszam.
Wolałbym tego nie mówić, gdy jest pani pogrążona w żałobie,
ale obawiam się, że wynik autopsji nie wystarczy.
Co?
Nie ma twardszych dowodów?
Właściwie, to jeden z samochodów
był wyposażony w kamerę.
- Nie macie nagrania? - Właściciel powiedział, że to atrapa.
Ludzie z Taesan pewnie już go znaleźli.
Cóż...
- Dziękujemy. - Dziękujemy za pański czas.
Żaden problem.
Pójdę już.
- Powodzenia. - Wzajemnie.
- Zadzwoń. - Dobrze. Idziemy?
Spotkam się z właścicielem kamery.
Pójdę z panem.
Nie. Może czuć się zakłopotany, gdy panią zobaczy.
- Tak pan myśli? - Tak.
Dokąd się pani wybiera?
Do pasażu.
- Pójdę już. - Moment.
Pójdę z panią i pomogę z samochodem.
- Nie trzeba. - Chodźmy razem.
- To... - Lepiej...
Panie Kim!
- Pójdę z panią. - To nie tędy.
W tę stronę.
- Tam zaparkowałam. - Rozumiem.
Napij się!
Zostaw wiadomość po sygnale.
Cholera...
- Czemu nie odbiera? - Hej!
Idź im pomóc.
Pospiesz się.
Ru-mi przyjechała.
- Wróciłaś. - Ru-mi!
Jak było? Spotkaliście się? Co powiedział?
Musimy czekać i obserwować sytuację.
Zdziwiłbym się, gdyby łatwo poszło.
Ru-mi.
Dzień dobry.
Dlaczego nie odbierałaś?
Prowadziłam samochód.
Prowadziłaś? Gdzie byłaś?
Co?
Jeny!
Nie poszedłeś do pracy?
Wziąłem wolne. Nieważne.
Możemy...
porozmawiać?
Dobrze. Może tam.
Później wam opowiem.
- W porządku. - Odpocznij.
Do zobaczenia.
O czym chcesz rozmawiać?
Ru-mi.
Ile jeszcze zamierzasz tu zostać?
Mam zarobić trochę pieniędzy.
Będę cię utrzymywać. Wróć do szkoły.
Pokażę ci. Patrz.
To krawat.
Kupiłem go dzisiaj za trzy tysiące wonów.
Co ty, do cholery, robisz?
To nie wszystko.
Teraz się dopiero zdziwisz.
Położę go. Dobry Boże!
Wystarczy.
Proszę cię...
W porządku.
Patrz uważnie.
Powiedziałam, żebyś przestał. Poświęcałeś czas na naukę magicznych sztuczek?
To nie jest istotne.
Pewnie ci się to nie spodoba, ale chcę, żebyś ze mną zamieszkała.
Jakimś cudem umiem robić takie rzeczy
i dostałem pracę w klubie.
Zacznijmy od początku, Ru-mi.
Śmierć twojej mamy to cios także w moje serce.
Ale nie zawsze wychodzimy ze wszystkiego obronną ręką.
- Dziewczyna jak ty... - Tato.
Zawsze od wszystkiego uciekasz.
Słucham?
Nie udawaj głupiego.
Uciekłeś, gdy byłam mała.
- Zostawiłeś mamę i mnie. - Ru-mi...
Cholera...
Nie było nas stać, by mieszkać razem.
Byłaś za młoda, a ten sukinsyn...
Przepraszam.
Skończyłem z ogromnym kredytem, bo poręczyłem koledze pożyczkę.
Nie miałem wyboru.
Rozwiodłem się, by cię chronić.
I tylko dlatego?
Zero odpowiedzialności.
Pamiętasz...
jak na siebie spojrzeliśmy, gdy odchodziłeś?
Udawałeś, że mnie nie widzisz.
Uważasz,
że nasza walka
i protesty
nie mają sensu?
Ja...
Straciłam mamę tak nagle...
Robię wszystko, żeby wygrać,
bo tylko to pozwoli mi przeżyć.
Staram się zebrać do kupy i żyć dalej.
A ty się zjawiasz i wszystko psujesz!
Przepraszam.
Nie było cię przez te lata, więc nie baw się w ojca.
Jesteś żałosny.
Wsiadać!
- Jadą. I to ilu! - Co?
Te łajzy tu jadą.
Mamy kłopoty.
- Co? - Co robimy?
Dzwonimy po policję?
Po co? Zaraz tu będą.
Policja i tak się nie zjawi.
Idź na policję i ich przyprowadź. Tak będzie szybciej.
Dobry pomysł.
- Pospiesz się. - Racja.
Przywlokę ich tu.
- Ostrożnie. - Wyjdź od tyłu.
- Uważaj na siebie. - Idź z nią. - Musimy się zabarykadować. - Racja.
- Pospieszcie się! - Blokujcie wszystko!
- Na co czekasz? Rusz się! - Znoście rzeczy.
- Wszystko, co ciężkie. - To też się nada.
- Ruchy! - Dalej!
Wchodzić!
- Dalej! - Biegiem!
Super!
Ale mają tempo!
Ruszać się!
- Wynocha! - Jazda stąd!
Ty zdziro!
- Chcesz skończyć jak twoja matka? - Puszczaj!
Niszczyć wszystko!
Wieczorem wspólna kolacja?
Zjeżdżać z drogi!
- Ru-mi! - Stać.
- Muszę... - Rety.
Cholera jasna!
Czyja to robota?
- Tego fiuta. - Brać go!
Co jest?
Ru-mi!
Nic ci nie jest?
Za tobą!
- Boże, Ru-mi. - Ru-mi!
W porządku?
Nie podchodźcie.
- Brać ich! - Na co czekacie?
Atakować!
Postaw mnie!
- Policja! - Gliny przyjechały.
- Co tu się dzieje? - Niech nikt się nie rusza.
- Panie władzo. - To on!
- Pan tu zarządza? - Widzieli to panowie?
- Dopiero co... - Cholera!
- Cisza! - Widzieliście?
- My tylko... - Proszę milczeć.
- Jak zwykle... - ...chcieliśmy polubownie.
- Musimy... - Mamy pozwolenie,
- żeby wejść do środka. - Co u diabła?
- Ale on... - Moment.
- Proszę zobaczyć. - Kłamie!
- Zmyśla. - Już mi lepiej.
- Poczekaj! - Na co?
Panie władzo, jak tacy słabeusze jak my
- mieliby zaatakować te świnie? - Hej!
- Nazwałaś nas świniami? Zniewaga! - Słyszał pan?
- Widział pan? - Wiesz w ogóle, co to znaczy?
- To mi powiedz! - Boże.
- Możecie się uspokoić? - On wszystko zaczął.
To nas pobito metalowymi prętami...
- Hej! - ...i drewnianymi pałkami.
Macie dowody?
- Proszę. - Hej.
Niech pan spojrzy.
- Napadli nas jak zwierzęta! - Co to za dowód?
My mamy niepodważalny dowód,
- że mówimy prawdę. - Właśnie!
Dosyć tego!
Panie Min, proszę okazać ten dowód.
- Dajcie kamerę. No już! - Jakie to ma znaczenie?
Przecież widać, kto jest poszkodowany.
- Proszę. - Boże!
Tutaj są ranni. Jak on może...
Tak nie można.
Proszę bardzo, niech pan włączy nagranie.
Stop! Tutaj.
To bardzo ważne.
Niech pan na to spojrzy. I na to. I na to też.
I jeszcze na to. Widzi pan to wszystko?
Widział pan?
Ten facet machnął ręką,
a jeden z moich ludzi, tam stoi,
odleciał w powietrze i uderzył się w głowę.
Obejrzymy dalej. Widać jeszcze wyraźniej.
Tak, tutaj! Stop!
Jak pan to zobaczy, to mi uwierzy. Oglądamy.
Włączam.
Patrzycie?
Patrzcie na niego.
Widzicie? Jest!
Patrzcie, co mu zrobił.
Widział pan? Ułożył ręce, jakby miotał kulą ognia,
podniósł je i uniósł w powietrze mojego pracownika.
Trudno to wytłumaczyć.
Ty to wytłumacz.
Byłeś tam ze mną.
Oszust!
- Coś powiedziała? - To ma być dowód?
Kitu nam nie wciskaj!
Kitu?
- To ci wygląda na kit? - Panie władzo. To bujda. Nawet go nie dotknął.
- To prawda... - Proszę pana.
Niech pan mi zrobi dokładnie tak, jak na filmie.
Co mu jest?
- Rany. - Co się dzieje?
- Wszystko dobrze? - Postradał pan zmysły.
- Chcą pana oszukać. - Panie Min.
- Słucham? - Co się z panem dzieje?
A co ma się dziać? Tylko stwierdzam fakty.
- Brak mi słów. - Jak to?
- Trochę otwartości umysłu... - Dobra.
- Pierwsi rzuciliście butelkę... - Ale...
- ...więc wszyscy są winni. - A my dlaczego?
- To nie fair. - Niech pan wyjdzie.
- Dlaczego mamy wyjść? - Czemu?
My bardziej ucierpieliśmy.
- Wystarczy, Ru-mi. - Byliśmy bezbronni.
- Chodźmy stąd. - Czemu rzuciliście butelkę?
- Nie... - Wystarczy tego!
Nie słuchaj jej.
Jak się pan nazywa?
- Jun-ho? - Chcą pana oszukać.
Obejrzyjmy...
Obejrzyjmy jeszcze raz.
POLICJA
Nie wierzę!
Szczęka mi opadła.
Jak pan to zrobił?
Sam jestem pod wrażeniem. To chyba jakaś magia.
Nie musimy się już niczym martwić, skoro mamy pana.
Właśnie!
Prawda, Ru-mi?
Omal ze skóry nie wyskoczyłem.
- To było coś. - I to jakie!
- Pan pokaże ręce. - Załatwione?
Tak.
- Załatwił ich tata Ru-mi. - Jak...
Jak to? Rumi, dobrze się pani czuje?
Podniósł ręce do góry i dał im popalić.
- Jak to? - Trudno powiedzieć.
I tak byś nie uwierzył.
- Zabieramy się. - Muszę wiedzieć, co się stało.
ZA WYŁĄCZENIEM PASAŻU NAMPYEONG Z PLANÓW PRZEBUDOWY
ŚWIAT JAJEK
Niezła jest.
- A ta nie lepsza? - Nie.
- Ta jest ostra. - Widziałem ją na żywo.
- Wysoka i śliczna. - Słuchajcie.
Co oglądacie?
A ta nie lepsza?
- Ta to dopiero. - No nie? Boska.
Niezła sztuka.
- Naprawdę piękna. - Panowie.
Co jest?
Idź sprawdzić. Dalej!
Jasna cholera!
Co u diabła?
Kurwa!
Wiej!
Jeszcze trochę!
Udało się!
Dał pan radę!
Oczom nie wierzę.
Brachu, ten pana dar
to żyła złota.
Zostanę pana agentem.
- Nie, mnie zatrudnij. - Nie ma mowy.
- Hej. - Słuchajcie...
Przyda mu się adwokat.
Adwokat?
Dobra, schodzimy.
- Panie Shin, idziemy. - To było coś.
- Czekaj. - Taki dar...
Też tak chcę. Proszę.
- Mówię poważnie. - Panie Shin...
- Wymyślę jakiś plan. - Panie Shin.
- Nie nakręcaj się. - Mogę z panem
na słowo?
Panie Shin? Będę mówił poważnie.
Dobrze...
Proszę zaczekać.
To prawdziwa magia?
Samo do mnie przyszło pewnej nocy.
Można w jedną noc zostać magikiem?
Da się tak nagle rozwinąć taki dar?
Wiem. To dziwne.
Może dostałem ten dar,
żeby w końcu być dobrym ojcem.
Dobrym ojcem?
Kto panu dałby taki...
Mama Ru-mi, na przykład.
USŁUGI BUDOWLANE, AGENCJA PRACY
Rany...
Papierosów nie można odpisać.
Dlaczego nie?
Stać was na kupienie sobie własnych.
Tego, co najlepsze, odpisać nie można.
Rozumiesz?
Mówiłem, żebyście stali na straży. Co tu robicie?
Musimy o czymś panu powiedzieć.
Se-kwon.
Co się stało? No dalej, mów.
Chcemy... odejść.
Po prostu...
boimy się, że...
trafimy do piekła.
Mama mówiła, że za złe uczynki idzie się do piekła.
Jak to?
- Nie maż się. - Czemu mielibyście iść do piekła?
- Nie wspominaj mamy. - Dobre z was chłopaki.
Nie pójdziecie do piekła. Se-kwon, teraz ja mówię.
- Spójrz na mnie. - Przepraszam.
W takich chwilach musimy
trzymać się razem.
Tylko tak pokonamy przeciwności.
Dzień dobry, panie Kim.
- Podejdźcie. - Tak jest.
Lunch?
- Tak. - Macie paragony?
Robimy rozliczenie.
- Słucham? - Te z restauracji.
Pismo odręczne.
Co z wami, panowie?
Dobrze.
Paragonów odręcznych nie przyjmujemy.
Tak, chętnie.
Chcemy odejść.
- Pewnie. - Poważnie...
Idiota!
Ej!
Nie możesz tego zrobić jutro?
Swoją drogą...
kto to był?
W Taesan chcą się spotkać na lunch. Z księgowością wszystko w porządku?
Mam ukończony kurs księgowy dla zaawansowanych.
Dziękuję za pomoc.
Tylko popatrz.
Mamy ich z głowy na jakiś czas.
To niesamowite.
Wstrzymać się!
Dobra robota.
Ru-mi.
Pani ojciec był temu przeciwny, bo się o panią boi.
Widzi pani, co tu się dzieje. Jest naszym bohaterem.
Nie jest bohaterem.
Nie pracujcie za dużo.
Wie pan,
co znaczy moje imię?
„Ru”, czyli „skromna”, a „mi” to „słaba”.
Własną córkę tak nazwał.
To chyba imię, które ma ochraniać przed pechem.
- Jak to? - Dawno temu
ludzie wierzyli, że duchy odbiorą im dzieci,
które miały szlachetne imiona,
dlatego specjalnie nadawali im takie pospolite.
To pokazuje, jak bardzo się o panią troszczy.
Już wtedy wiedziałem,
że nasze drogi się zejdą.
Naprawdę.
- Widziałem, co pan potrafi... - Tak.
...i zacząłem przygotowywać biznesplan.
Myśli pan, że dzięki moim umiejętnościom coś zarobię?
Pamięta pan Uriego Gellera?
- Też tak powinien pan podróżować. - Poważnie?
Nawet nie mam paszportu.
Dlaczego marnował pan taki talent?
Właśnie.
Na razie powinno wystarczyć.
Dziękuję, że przyszliście.
- Dziękuję. - Trzymaj się.
- Nie mogę się doczekać wywiadu. - Świetnie.
- Powodzenia. - Do widzenia!
Jeszcze raz dziękuję.
PAWILON HANDLOWY NAMPYEONG
To mała, lokalna telewizja.
Wywiad niczego nie zmieni.
I tak się cieszę, że zainteresowali się tematem.
Kto wie?
Może to będzie hit internetu
i wszyscy będą go wyszukiwać?
Adwokat powtarzał: „liczy się opinia publiczna”.
Prawda.
Ru-mi, skocz z tatą na jakiś obiad.
- Niczego nie jadłaś. - Jestem zajęta.
Nie możesz opuszczać posiłków, bo zemdlejesz.
- Chodźmy coś zjeść. Dalej. - Dobrze.
Niedaleko serwują dobre zupy. Tam możemy zjeść.
Nie zachowywała się tak w dzieciństwie.
Niech pan idzie. Później porozmawiamy.
- Też coś zjedzcie. - Dobrze.
Rany...
Chodźmy.
- Dzień dobry. - Ru-mi!
- Idę na obiad. - Smacznego.
Mamo, chcę telefon.
Rozgrzej się.
Proszę! Wszyscy mają telefony.
Przestań.
Zdam wszystko na szóstki. Proszę!
- Zawsze tak twierdzisz. - Tym razem naprawdę.
- Dwie porcje zupy seolleongtang. - Proszę bardzo.
No więc...
Te twoje magiczne zdolności...
Słucham?
Używanie ich nie odbije się na twoim zdrowiu?
Nie, absolutnie.
To nie ma żadnego wpływu.
Powinieneś pójść do lekarza.
Nie. Dobrze się czuję.
Nawet lepiej. Przeszły mi zaparcia.
Nie jesteś lekarzem.
- Znam swoje ciało. - Po prostu...
Idź do lekarza. Proszę.
Nigdy nic nie wiadomo.
Jedzmy.
- Szefie. - Słucham?
- Stąd widać moje mieszkanie. - Wcale nie.
Usiądźże.
To miejsce naprawdę jest super.
Skończ z tym. Od teraz będę cię zabierał do ładnych miejsc.
Super tu.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Dzień dobry, panie Kim.
Dyrektor Hong już idzie.
O kurwa!
Piękny dzień.
- Pani dyrektor, to... - Wiem, kto to.
Przyszłam na spotkanie, bo ich znam.
Przepraszam za spóźnienie.
Nie szkodzi.
Powinnam była przyjść wcześniej.
Nawet nie tknęli panowie jedzenia. Krewetka nadal stoi.
- Mają tu przepyszne jedzenie. - Naprawdę?
Gdy uczyłam się w Nowym Jorku,
jadałam w ulubionej restauracji Woody’ego Allena.
Tutaj jedzenie smakuje podobnie.
Nie chcieliśmy zaczynać bez pani.
Sporo ostatnio przytyłam.
Pulchna się zrobiłam, prawda?
- Prawda, że mam grubą twarz? - Jest idealna.
Co zechciałaby pani zamówić?
- Kawę. - Oczywiście. Porozmawiajmy o pracy.
Halo!
Prawie zapomniałam.
Niech przyjdą.
Wszystko w swoim czasie. Miejmy to z głowy.
Zdecydowanie.
- Szefie! - Kim jesteście?
Co wy robicie?
Przestańcie, proszę. Dlaczego to robicie?
- Proszę, nie. - Czekajcie.
- Chwila! - Nie!
- Boże!
Przestańcie. Dlaczego go bijecie?
Dlaczego mu to robicie?
Przyszliśmy na lunch. Czego chcecie?
Kim jesteście?
Panie Kim!
Dzwońcie po policję. Natychmiast!
Szybciej!
Wystarczy! Zostawcie go.
To go boli. Proszę, starczy...
Wystarczy.
Nie bijcie go.
Zabijecie go!
Łatwo nie było.
Przepraszam...
Przepraszam.
- Sztucznie wyszło. - Co?
- Nie. - Przepraszam, panie Min.
- Niech się pani nie martwi. - Ostatnio...
jakieś świry nas pozwały.
- Przykro mi. - Prawnicy doradzili,
bym wszystko nagrywała.
Rozumiem. Udało się nagranie?
Wygląda przepysznie.
- Niech pan wstaje i siada z nami. - Nie, dziękuję. Tu mi dobrze.
Pana krzesło się rozpadło.
W porządku. Postoję tutaj.
Dobrze.
- Porozmawiajmy o biznesach. - Dobrze.
- Panie Min. - Tak?
Wie pan, jak ważny jest to dla nas projekt.
Tam. Wiem doskonale.
- Naprawdę przepraszam... - To w czym problem?
Wśród ludzi, których mamy eksmitować...
Jest taki dziwny facet.
Racja. Istne szaleństwo. Widziałam nagranie.
Czy on ma jakieś nadprzyrodzone moce?
Zgadza się.
To bohater. Koreański superbohater.
Czy tacy jak on nie powinni nosić masek, jak Spider-Man,
- i ratować ludzkiego życia? - Powinni.
Czemu pomaga dzikim lokatorom?
- To zły człowiek. - Właśnie.
- Ustaliliście, kto to jest? - Tak.
To ojciec Ru-mi Shin.
Rozumiem. Czyli to żaden problem.
Ile czasu trzeba na eksmisję, jeśliby go nie było?
Dzień.
- To może dam wam 48 godzin? - Cudownie!
Tyle na pewno wystarczy.
- Coś jeszcze? - Proszę?
O czym jeszcze nie wiem?
Jakiś czas temu przez nasz błąd zmarła matka Ru-mi.
Słyszałam już o tym.
Tylko te dwie kwestie?
Ja przyniosę.
Chodźcie zjeść.
Usiądź i spróbuj tofu.
Ziemniaków?
Spójrzcie na to!
- Jest o nas w internecie. - Co?
- Pokaż. - Może to ten wywiad?
- Co mówią? - Pokaż.
- Cholera. - Co?
- Szybciej. - Matko kochana!
A teraz...
Słyszeli państwo o supermocach?
Otrzymaliśmy nagranie od firmy budowlanej.
Nakręcono je w trakcie eksmisji
i pokazuje dziwne zjawisko.
Zobaczmy.
PROBLEMY PRZY REWITALIZACJI W DZIELNICY NAMPYEONG
Z pewnością są państwo równie przerażeni,
co my.
MIESZKAŃCY PRZERAŻENI
Jest z nami szef Biura ds. Badań nad Bronią.
Pomoże nam zrozumieć to, co właśnie widzieliśmy.
Posłuchajmy.
BIURO DS. BADAŃ NAD BRONIĄ
- Dzień dobry, panie Song. - Dziękuję za zaproszenie.
Nagranie jest szokujące.
Czy to mogło zdarzyć się naprawdę?
Tak, zdecydowanie.
Jak?
Jeśli przyjrzeć się bliżej...
Większość tego pewnie nie zauważy,
ale w ręku ma niewielkie urządzenie.
I je przyciska.
Moim zdaniem, jako eksperta,
naciśnięcie go
wywołuje potężne fale uderzeniowe. Na takiej zasadzie działa ta broń.
Zatem...
W jaki sposób protestującym udało się zdobyć
tak zaawansowaną broń?
I oto jest pytanie.
Jak się państwu wydaje?
Wszyscy znamy odpowiedź.
Z Korei Północnej!
Jak wiemy,
Korea Północna inwigiluje nas na szeroką skalę.
Na przenajróżniejsze sposoby.
- Na miłość Boską! - Co on gada?
- Brak słów. - To nagranie to dowód.
Że co?
Wygaduje kompletne bzdury.
Wyłączmy to. Nie wie, o czym mówi.
Ale apetycznie pachnie.
Znajdzie się jedzenie dla pana Shina?
- Co z nimi? - O co chodzi?
Dupki znowu mają przyjść?
Bez obaw. Dam im radę...
Dam im popalić.
O co chodzi?
Mogę coś zjeść?
PUSTOSTANY DO ZBURZENIA
Jedzenie gotowe. Chodźcie wszyscy.
A to co?
- Chodźcie! - Co się dzieje?
Panie Kim, zapraszamy.
- Hej! - Zapraszamy na obiad.
Ktoś jedzie.
Co wy za jedni?
Jesteśmy z policji.
- A czego tu szuka policja? - Tylko grzecznie proszę.
Który to Seok-heon Shin?
- Dzień dobry. - Dobry...
Mógłby pan na chwilę zejść?
Chwilę. Musimy... Co robisz?
Musicie nam powiedzieć, o co chodzi!
- Myśli pani, że to żart? - Nic takiego nie mówiłam.
Przyjechaliśmy go aresztować!
- Nic nie zrobiłem. - Pański pracodawca
oskarża pana o kradzież.
- Kradł pan z zapasów. - To nieprawda.
- Bzdura. - A teraz się pan ukrywa.
Skoro to tylko nieporozumienie, możemy je wyjaśnić.
Proszę zejść.
- To szaleństwo. - To tylko jakieś nieporozumienie.
Pójdę to wyjaśnić.
Zaraz wracam.
- Panie Shin! - Panie Shin!
Panie Shin!
- Rety. - Ostrożnie.
Ma pan prawo zachować milczenie i zatrudnić adwokata.
- Kajdanki? - Taki protokół. Nie ma co panikować.
- Ale... - To nie potrwa długo.
Idziemy.
No dalej...
Proszę uważać na głowę.
- Zamykam. - Moment!
Rany...
Ru-mi,
co teraz zrobimy?
To jakieś szaleństwo.
Słucham, Ru-mi.
Co?
Dobrze, proszę poczekać.
Tak, proszę zaczekać chwilę.
Może się pani uspokoić i mówić wolniej?
Przyjechała policja i aresztowali mojego tatę.
Chyba nie wiedział,
o co im chodzi.
Myślę, że ludzie z Taesan mogę próbować odsunąć pani ojca.
Już tam jadę. Proszę się nie martwić.
Dobrze, zadzwonię.
Zgoda.
Niewiarygodne. Co za skurwysyny...
PROKURATOR EUN-PYO HONG
Tak, słucham?
Dzień dobry, Jeong-hyeon.
Chyba masz problem.
Wszystko się pogmatwało w twojej sprawie.
- To znaczy? - Facet z firmy
przyznał się, że zabił tę kobietę.
Co?
Zajmijmy się wszystkim po kolei.
Oczywiście.
Czy któryś z pańskich ludzi
pilnie potrzebuje pieniędzy?
Większość z nich.
Wybierze pan któregoś i niech się przyzna,
że zabił tę kobietę.
Potem zwinie pan swój biznes.
Oznajmimy, że nasza firma zerwała umowę z pańską.
FIRMA ZARZĄDCZA SANJUNG
- Zróbmy sobie zdjęcie. - Otworzy pan
nową firmę pod inną nazwą.
Podpiszemy nową umowę. Czy to nie rozwiązuje naszych problemów?
Uśmiech do aparatu.
- Raz, dwa... - Odetchnie pan z ulgą.
Znajdziemy coś na tego dziwaka
i postaramy się, żeby policja go aresztowała.
Wtedy trzeba ich eksmitować i wjechać buldożerami.
Policja będzie wam w tym pomagała.
- Halo? - Pani Ru-mi?
Tak, co się stało?
To już koniec.
Uciekajcie stamtąd. Wszyscy.
Ru-mi! Idą!
- Co do cholery? - Skąd ich tylu?
Patrzcie.
POLICJA
Nic nie możemy zrobić.
Poddajcie się.
Uciekajcie.
- Przykro mi. - Panie Kim...
Wie pan...
gdybyśmy planowali się poddać,
nie zaczynalibyśmy walki.
Przepraszam.
Ru-mi, czekaj...
Cholera.
Wszyscy w gotowości.
Pan Seok-heon Shin.
Zamierzacie przeprowadzić eksmisję?
Czy to prawda, że policja jest na usługach firmy eksmisyjnej?
- Tam! - Proszę o komentarz.
Wyprowadzić ich wszystkich.
- Z drogi. - Wchodzimy!
- Zabierzcie ich. - Cofnąć się.
Dzień dobry.
Pracuję dla Taesanu.
Proszę mi mówić „dyrektor Hong”. Mam wysokie stanowisko.
- Taesan? - Zgadza się.
Firma, która tu pana przetrzymuje.
Ale...
- Nic nie zrobiłem... - Stop!
Mam dużo obowiązków, więc przejdę do rzeczy.
Tak więc...
Pański dar...
Ma pan go od niedawna?
Tak.
Tak myślałam.
Dlatego się pan z nim tak obnosił.
Nie umie go pan kontrolować.
Mam kilku znajomych podobnych do pana.
Nie potrafili się kontrolować i zaczęli brać narkotyki. A teraz...
Wie pan co?
Ten dar jest zaiste fascynujący.
Ale i niebezpieczny.
Można go użyć niezgodnie z prawem.
Mamy tyle możliwości, żeby spieprzyć panu życie.
To dla nas bułka z masłem.
Niech pan posłucha.
Nie ucieszyłaby pana możliwość zarobienia pieniędzy?
Po co marnować talent? Lepiej produktywnie go wykorzystać.
Z tego, co widziałam,
pański dar przydałby nam się w Taesanie.
To wyjątkowa umiejętność.
Jest pan znacznie lepszy od tych kretynów,
których wynajęliśmy do eksmisji.
Nie wiem, do czego pani zmierza,
ale chcemy tylko uczciwej rekompensaty...
Jezu...
Co z panem nie tak?
Pańską córkę
najpewniej dzisiaj aresztują.
Co?
- Bierzecie udział... - Won!
- ...w nielegalnym proteście. - Co robisz?
Natychmiast opuśćcie teren.
Powtarzam.
- Bierzecie udział... - Spieprzaj!
- ...w nielegalnym proteście. - Ty patałachu!
Natychmiast opuśćcie teren.
Jeśli nie będziecie współpracować,
zostaniecie usunięci siłą.
- Wynocha! - Sukinsyny!
Spieprzać!
- Trzymaj. - Pospieszcie się.
Bierzecie udział w nielegalnym proteście.
- No już! - Uważaj!
- Powtarzam. - Świnie!
- Dupki! - Ru-mi.
- Bierzecie udział... - O nie.
- Uciekajcie! - Uciekać! Szybko!
Biegiem! Uciekajcie!
Ru-mi! Tu jestem!
Panie Kim!
Pomocy!
Niech ktoś pomoże!
Uciekaj, Ru-mi.
Panie Superbohaterze.
Ci, którzy naprawdę mają moc,
to nie ludzie jak my.
Ich przeznaczeniem jest wygrywać.
Wie pan, co potrafią?
Myśli pan, że miotają ogniem? Nie!
Mają władzę nad krajem. Nad Koreą. Ich moc to państwo.
Wszyscy pozostali, w tym ja czy pan, to niewolnicy systemu.
Czemu pan tego nie zaakceptuje? Niech pan zna swoje miejsce.
Taką lekcję dostanie pana córka, gdy ją aresztują.
Póki co,
policja nic sobie nie robi z bezpieczeństwa protestujących.
Jeszcze odrobinę.
- Tylko trochę. - Ru-mi.
Szybciej! - Ru-mi! - Panie Kim!
- Ru-mi! - Hej.
- Nic wam nie jest? - Zabierzmy ją do środka.
Chodźmy do środka.
- Idziemy. - Ostrożnie.
Dam panu dwie możliwości. Pierwsza:
ogłosimy, że z racji swojego śmiesznego daru,
jest pan niebezpieczny, co oznacza,
że do końca życia będziecie z córką martwić się o swój byt.
Użyje pan sobie tej mocy do zbierania makulatury.
Opcja numer dwa:
zaakceptuje pan, że jest jedynie niewolnikiem,
zrobi, co każę, i będzie wiódł spokojne życie,
ale utrzyma pan swoją skretyniałą córkę.
Wybór jest prosty.
Jakieś wątpliwości?
Dam panu jeszcze jeden wybór.
Opcja numer trzy:
przeprowadzić zamach stanu i zasiąść na tronie.
Jak się uda,
będzie pan żyć, jak się tylko panu zamarzy.
Pan wybaczy mi ten żart.
To moja wizytówka.
Proszę zadzwonić, jak się pan namyśli.
Cenna jest.
Niektórzy daliby się za nią pokroić.
Właściwie...
Korzystanie z mocy do zbierania makulatury
może okazać się dochodowe.
Założy pan sobie firmę.
Pali się. Nie damy rady się teraz przebić.
Twierdzą, że nic nie mogą zrobić.
Że co, kurwa?
Każ im wjeżdżać z buldożerami, idioto.
Nie wiesz, kto wydaje rozkazy?
Każ im wejść i wszystkich pozabijać. No już.
No każ im!
Mamo!
Musisz to zobaczyć!
Widzicie to państwo?
Totalny chaos.
Pożar się rozprzestrzenia. Co mam robić?
Otwierać drzwi!
Halo?
- Ru-mi, gdzie jesteś? - Jestem...
W pasażu. Na czwartym piętrze.
Natychmiast idź na dach. Zaraz tam będę.
Jeśli was złapią, to was aresztują.
- Nie! - Dobrze.
Wszyscy na dach!
Na dach
i do sąsiedniego budynku.
Szybko!
Budynek stanął w płomieniach.
- Co się stało? - Wyłączyć telewizor.
To relacja na żywo?
Pytam, co się stało.
- Do środka. - Cholera!
- Cisza. - Włączcie telewizor!
Proszę...
Tak, mamo.
To nagły wypadek. Nie mogę rozmawiać.
Coś ty zrobił?
- Co to ma znaczyć? - Oddawaj.
BRUTALNA EKSMISJA
Co robisz z moim telefonem?
- Detektywie Yun. - Oddaj go.
I tak nic nie zrobisz.
Oddaj.
- Detektywie, niech pan coś zrobi. - Przepraszam.
Natychmiast oddawaj.
Rozpiął kajdanki!
- Mój Boże! - Co się dzieje?
WYDZIAŁ DOCHODZENIOWY
Nie ruszaj się!
POSTERUNEK POLICJI
Rety!
Cholera jasna...
BRUTALNE STARCIE POLICJI Z PROTESTUJĄCYMI
POLICJA KONTRA PROTESTUJĄCY
Ru-mi.
- Szybciej! - Gazu!
Tędy!
- Biegiem. - Szybko!
Ruchy!
- Panie Kim! - Idź!
- Nie! - Ty skurwysynu.
- Panie Kim... - Dalej, Ru-mi!
- Puszczać! - Idźcie!
- Nie pchać. Do tyłu. - Nie pchać!
Wszyscy do środka!
Dalej. Wchodzić!
ODDZIAŁ SPECJALNY
Mężczyzna wisi na barierkach.
Kochanie...
Przepraszam.
Przepraszam!
- Panie Shin! - Gdzie Ru-mi?
- Są na dachu. - Na dachu?
Ale się przestraszyłem! Co to za jeden?
Kto to?
Panowie.
Brać go.
Dalej, brać go!
Na ziemię z nim!
- Ru-mi! - Tu jestem!
Tędy. Po tym!
- Tędy! Szybko! - Tutaj!
- Do drugiego budynku. - Biegiem!
No już!
Puszczaj mnie!
A miałem tu sobie tylko dorobić.
Mój braciszek jest... Przepraszam.
Nie pozwólcie im uciec!
- Panie Shin. - Uciekać!
Dalej, idziemy!
Szybko...
Tędy. No już!
No dalej, szybko!
Puszczaj!
Sytuacja jest tragiczna.
Musimy zejść na ziemię!
Niech pan nie będzie taką cipą.
Aresztować ich.
Wszystkich!
Pomocy.
Proszę, pomocy.
Złap mnie za rękę!
Jeszcze trochę!
Co to miało być?
- Cali? - Tak.
Panie Shin!
Podciągnij się trochę.
Trzymaj się!
Nogami!
Jeszcze trochę. Złap się!
Dasz radę!
Już prawie jesteśmy.
Ru-mi!
Dzięki Bogu.
Dziękuję.
Tak bardzo cię przepraszam.
Ru-mi...
Nic ci nie jest?
Troszcz się o moją córkę.
Panie Shin.
Tato.
Poczekaj...
- Musimy iść, Ru-mi. - Tato, nie...
- Wydostańmy się stąd. - Tato...
- Wynosimy się. - Dalej, Ru-mi.
- Chodźmy. - Dalej.
- Jest coraz bliżej. - Co się dzieje?!
W porządku.
Wygraliście.
Zadowolony, patałachu?
Szefie!
Obudź się!
Szefie...
- Rany. - Oddychaj, szefie.
Szefie.
CZTERY LATA PÓŹNIEJ
UDANA RESOCJALIZACJA, TO ZADOWOLENI OBYWATELE
To nie miejsce dla ciebie.
- Już więcej tak nie postępuj. - Dorośnij w końcu.
- Bądź dobrym człowiekiem. - Dostałeś nauczkę.
Panie Shin!
Myślałem, że zdążę.
Niech pan wsiada.
Jak było? Nikt się panu nie naprzykrzał?
Nie było tak źle.
Kto by chciał z panem zadzierać?
- Co u Ru-mi? - Dobrze. Wiecznie zajęta.
Muszę coś panu powiedzieć.
Żenię się.
- Naprawdę? - Tak.
- To najlepszy wiek. - Z Ru-mi.
- Mówiłeś, że ci się nie podoba. - Podoba.
Kłamałem. Przepraszam.
- Ty mały... - Przepraszam.
Powinienem zwracać się do pana „tato”.
Proszę cię!
Wiesz, że dziewczyna ma charakterek?
Oczywiście.
- Nie przeszkadza ci to? - Przywyknę.
Co to za miejsce?
Nie poznaje pan?
Tu była restauracja Ru-mi.
Taesan mocno zawyżył koszty budowy.
Do tego korupcja.
Budowa jeszcze się nawet nie zaczęła.
Już od samego początku
projekt był zupełnie niewykonalny.
Jedźmy. Nie ma tu czego oglądać.
- Dzień dobry. - Proszę kurczaka na ostro.
Będzie 17 tysięcy wonów.
- Smacznego. - Dziękuję.
Dziękuję.
Jeszcze trochę.
Z cebulką?
- Weź jeszcze. - Jem!
- Panie Shin! - Nie wierzę!
- Dzień dobry! - Gratulacje!
- Witamy! - Dobrze pana widzieć!
Witamy!
Kurczak do stolika siódmego.
- Ale się wzruszyłem. - Mój Boże.
Będzie na wynos?
Będziesz tak stał i się gapił?
Pomóż mi!
Nie widzisz, ile mam pracy? Do roboty!
Co pan robi?
Ciekawe, czy nadal mam moc.
- Lewituje? - Nie.
- A teraz? - Tak!
Co się dzieje?
Nie stracił pan mocy!
- Naprawdę musimy zrobić tournée. - Ale jazda!
Latają w powietrzu!
SUPERMOCNE KURCZAKI