Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Biegnij, Ileana, póki możesz Pocałuj ją
Bo całować cię będą wszyscy mężczyźni Pocałuj ją
ŚWIĘTO WEŁNY
Zgodnie z tradycją wioski Răchiţele,
kto pocałuje cię w święto wełny, będzie twoim partnerem aż do śmierci,
a ci, którzy wezmą tego dnia ślub,
będą żyć dostatnio, bez żadnych zmartwień.
Masz fajkę?
Masz papierosa?
Nie! Ostatni raz paliłem przedwczoraj.
Czemu nie masz? A on ma?
Przedwczoraj rzuciłem palenie. Już nie palę.
- I nie masz fajki? - Nie.
A ty, masz fajkę?
PANNY MŁODE
Skąd on wziął tę gazetkę?
- To jego! Nie wiem. - Co miałeś mu dać?
- Zapomniałem! - Widzisz coś przez to?
Patrzy tylko na wioskę. Daj mu spokój!
Chodź, chyba mam jednak fajkę.
- Serio? - Nie wiem, zobaczę.
Może gdzieś tutaj.
Patrz, idzie sobie! Bică, a ty dokąd?
Bicuţă!
No chodź! Bică, dokąd idziesz?
Dokąd to?
Bică.
Co w ciebie wstąpiło? Dokąd biegniesz?
- Nie nadążam. - Co robisz?
- Mam dość! - Dostałeś gazetkę.
Dość, powiedziałem!
Dla kogo się tak stroisz? Nikt cię tu nie widzi.
Bică, to był żart.
Lepiej nie zostawiaj nas tu samych.
Właśnie tak zrobię. Musielibyście mnie siłą zatrzymać.
Wpakujesz nas w kłopoty.
Jak Minteoan się dowie, zgotuje nam piekło.
Jak długo pracujemy przy owcach?
- Od zawsze. - Mamy pieniądze?
- Mamy. - Mamy dom?
- Mamy. - I co nam z tego?
Harujemy cały rok, a po nocach myślimy o owcach.
- Przyjdzie nasz czas. - Kiedy?
Lada moment będę stary jak ojciec, a nie wiem,
jak to jest wracać do ciepłego łóżka.
- Ma rację... - Zamknij się!
Jeśli pójdziesz dziś do wioski, wylecimy na zbity pysk.
Pójdę do wioski znaleźć sobie kobietę.
Co takiego?
Co masz zamiar zrobić?
Pójdę do wioski znaleźć sobie kobietę.
Akurat dzisiaj?
Tak.
A wy, chcecie coś powiedzieć?
- Jak to? - Też chcecie dziś wolne?
- Skąd! - Nie.
Żyjemy dla owiec.
Posłuchajcie, co wam powiem.
Jeśli któryś z was opuści dziś zagrodę, zwolnię wszystkich.
Rozpowiem też, że ukradliście owce.
Nikt więcej was nie zatrudni. Jasne?
Cóż...
Dla mnie tak.
- Dla mnie też. - Dla ciebie, Bicuţă?
Jasne.
- Dobrze. - I tak pójdę.
Przyniosłem salami.
Zostawię je w stodole. Wezmę więcej wełny na jarmark.
Miejcie na niego oko.
Prawdziwy facet z ciebie. Postawiłeś się.
Nie wzdrygnął się, kiedy mówił, że nas zwolni.
Jak mówię, tak robię.
- Jestem facetem! - Skoro tak mówisz.
Co z nim?
Wykitował! Co mu jest?
- Weź go. - I co zrobimy?
- Złap go za ręce! - I co?
Do szopy z nim. Powiemy, że zemdlał. Spokojnie.
A co potem? Jak się obudzi, to nam zwieje.
- W ogóle nie myślisz. - Czemu?
Jeśli się obudzi, Minteoan nas wyrzuci. Do szopy z nim!
- Leontina... autobus... - Co on bredzi?
- Odjeżdża? - Co?
A ja...
Co ty wyprawiasz?
- Szukam rozwiązania. - Rozwiązania?
Bierz go!
Ty też!
- Do szopy! - Do szopy?
Co zrobimy, kiedy się obudzi? A jeśli nie umrze?
- Co zrobimy? - Racja.
- Wracajmy. - Zabierzmy go...
- Tutaj! Powiemy, że zemdlał... - Przestań się mazać.
- Połóż go! - Czemu?
- Mam pomysł. - Jaki?
Co ty robisz? Odbiło ci?
Co ty wyprawiasz? Co to za pomysł?
- Bierz go. - Znowu?
- Gdzie go zabierzemy? - Do szopy.
Przywiążemy go... do krzesła. Rozumiesz?
- Tak. - Przywiążemy go do krzesła.
Powiemy Minteoanowi, że dostał udaru,
więc posadziliśmy go w cieniu.
- Ja pierwszy... - Nie możesz.
Czekaj! Jeszcze krok z nim, a zwariuję.
Zakneblujemy go.
Przyjdzie Minteoan, a my będziemy czyści. Bierz go.
No dobrze.
- Tutaj? - Nie, na krzesło.
Podnieś go!
O tak...
Zwiąż go.
Paskiem?
Tylko porządnie!
Dobrze. A teraz knebel.
Weź szmatkę.
- Brudna od soli. - Zaknebluj go.
Bicuţă... Gotowe.
- Ciaśniej. - Wybijesz mu zęby!
Chodźmy!
- Chyba będzie padać. - Nie jest głupi.
- Kto? - Bică.
A kto mówił, że jest?
Zarabiamy, ale jeśli nie mamy się z kim dzielić...
Racja.
Fajnie by było pójść na święto wełny.
- Znaleźlibyśmy sobie kobietę. - Nawet trzy.
Dla każdego z nas.
- Jak tata. - Dokładnie tak.
Tylko... jak znaleźć kobietę pośrodku niczego?
Uwaga!
Jezu!
Przejaśniło się!
Głupia jesteś? Co ty sobie myślisz?
Chciałam sprawdzić, czy jesteś cała.
Kosztowały pięć tysięcy, a ty drapiesz je tymi pazurami!
- Przepraszam, nie chciałam! - Zawsze tak mówisz!
Gdzie my jesteśmy?
Nie ma zasięgu!
Wszystko dobrze? Jesteś cała?
Nic mi nie jest.
- Zraniłaś się w wargę. - Gdzie?
- Tutaj. - To szminka.
Chciałam zrobić makijaż, ale wjechałam w płot.
- Jesteś piękna. - Z tą plamą na twarzy?
Z plamą też.
- A panienka dokąd idzie? - Nie wiem, zapytaj ją.
- Tam są wilki! - Uważaj na wilki!
- Co? - W porządku, idź!
Nie, nie idź tam! Tam są wilki!
Jak byłem mały, wataha siedmiu wielkich...
Matko!
Czego chcesz? Po co za mną idziesz?
Będzie padać, a w trakcie deszczu wychodzą wilki.
Wolę iść sama na koniec świata
niż z tą idiotką. Zobacz, co mi zrobiła!
Podobno chciała sprawdzić, czy jestem cała.
Wbiła mi paznokcie w cycki.
Celowo, rozumiesz! Jak mam teraz nagrywać?
Zapłaciłam 5000 za cycki i mam je chować?
- 5000? Nie widać. - Słucham?
To znaczy, widać, że są warte 5000,
ale wyglądają naturalnie, jak jabłuszka.
- Co się stało, panienko? - Co tak formalnie?
- Niedobrze? - Nie jestem starą babą.
Oczywiście. Pomogę... Jestem grzeczny z natury.
- Jesteś głodna? - Słucham?
- Chcesz coś zjeść? - Co?
- Mamy śmietanę. - Nie jestem głodna.
Co się stało?
- Coś ci zrobiłam? - Nie.
- Pokaż. - To nic takiego.
- Naprawdę. - Na pewno?
Tak.
Przepraszam.
Pomóc wam z autem?
- Możecie? - Tylko później.
- Lubię poezję. - Co?
Lubię pisać wiersze, nie czytać. Nie umiem czytać.
Mogę ci wyrecytować wiersz.
Nie trzeba.
Kuchnia bez pani jest jak bal bez muzyki.
Władco lasu, zgadnij, kogo kocham.
Prawdziwa miłość to czyste szczęście. Pragnę...
Podrywasz mnie?
Broń Boże! Jakżebym śmiał?
- Coś ze mną nie tak? - A powinienem cię podrywać?
Nie jesteś w moim typie.
Ale robiłbyś to?
Ja... Odebrało mi mowę.
Przestań być tak formalny, bo cię skopię.
- Jestem Doina. - Dobrze...
Chodźmy do zagrody. Tutaj krążą wilki.
Nie widziałam żadnego.
Potrzebuję zasięgu, a nie owiec.
- Nie ma tu zasięgu? - Niepotrzebny nam.
Nie patrz tak. Jechałam z GPS-em.
GPS kazał ci malować się za kierownicą?
To przez tę dziurę na drodze.
- Wezwałaś holownik. - Nie ma zasięgu.
- Co robimy? - Oni nam pomogą.
- Cudownie. - Zapowiada się na deszcz.
Albo deszcz, albo słońce. Albo zimno, albo ciepło.
- Co to? - Zjedzcie coś przed.
- Przed czym? - Mieliście nam pomóc.
Tak, ale zjedzcie coś, zanim...
Zanim co?
Wy jedzcie, a my wyciągniemy auto.
- Szybciutko. - Raz dwa.
Możemy... Wiemy, jak...
Jeśli... Odebrało mi mowę.
- Wyciągniemy auto z rowu. - Dokładnie.
Dobrze.
- A kluczyki? - Jakie kluczyki?
Do auta? Jak je odpalicie?
Racja.
Kluczyki... Ty je weź.
Co ty wyprawiasz?
Chcę wyciągnąć auto, bo będzie padać.
Myślisz czasem? Bóg dał nam dwie kobiety,
a ty naprawisz im wóz, żeby odjechały?
- Nie? - Nie!
Mamy fart. Pomajsterkujemy przy aucie.
Powiemy, że nic z tego. Zostaną na noc.
Poprzytulamy się, poprzymilamy się, a do rana na pewno je pocałujemy.
- Nie chcę. - Dlaczego?
To wstyd! Nie są z naszej wioski.
- I co z tego? - Jak to?
Bóg więcej nie przyśle nam kobiet w święto wełny.
- Masz rację. - Chyba że się obudzi.
- Kto? - Bică.
Co, jeśli się obudzi?
Będzie nas trzech, a one dwie! Przywalę mu.
Stój! Bo go zabijesz! Już mu nieźle przywaliłeś.
Jest zakneblowany. Może jedynie jęczeć.
- Pomajstrujmy. - Dobrze.
Wepchnij mnie do góry! Z werwą!
Idź tam.
Pchaj!
Mocniej! Pchaj mocniej!
- Czemu tak mocno pchasz? - Tak kazałeś!
Nie aż tak mocno!
Zrób coś z silnikiem!
- Otwórz maskę! - Co?
Odblokuj!
Odblokowała się?
- Wyjmij coś z akumulatora. - Z akumulatora?
Nic z tego! To auto całkiem wysiadło!
Dobrze, że masz apetyt.
Chodź!
- Jak idzie? - Auto wysiadło.
- Nie ruszy. - Co z nim?
- Do naprawy. - Ale co jest nie tak?
Tutaj to trzeba przyjeżdżać terenówką .
Jak się stąd wydostać? Macie quada czy coś?
A po co nam to?
A konia, osła, rower? Cokolwiek!
Nadzorca przyjedzie, to was zabierze.
Nie ma mowy!
Z drogi!
No już!
Ruszaj!
Niemożliwe...
Nie!
Spokój... tak...
Wybacz mi... serce moje
W imię miłości Mądre bądź
Wybacz... Wybacz mi, serce moje
Kiedy kochasz, musisz wybaczać
Idzie deszcz.
Co tak stoisz jak kołek? Trzymaj!
Pójdziemy pieszo.
Rusz się!
Ella!
- Dokąd chcesz iść? - Do wioski.
- Tam są wilki! - Chyba twoja matka.
Idziemy. Przestań się mazać.
Z nerwów nie myślisz trzeźwo.
- Czyli jestem głupia? - Zdenerwowana.
- Czyli głupia. - Skoro tak...
Nie wierzę, że masz mnie za idiotkę.
Mam w dupie ten twój reportaż!
Zabrałaś mnie na zadupie, by kręcić chłopów
i ich tandetną tradycję sprzedawania wełny. Nie idę z tobą!
Zostanę tu na noc, a jutro ktoś mnie zawiezie.
- Celowo wjechałaś w płot. - Tak, celowo ryzykowałam życie!
Bylebyś nie nakręciła reportażu w Răchiţele.
- Przyznaj... - Kiepska atmosfera.
Boże drogi...
Właśnie dlatego chcą cię zwolnić.
Każdego masz za wroga,
który chce zrujnować twoją karierę.
Nikt nie chce cię zniszczyć. Twój czas po prostu minął.
Jeśli sądzisz, że ten reportaż coś zmieni, to się mylisz.
Nikt już cię nie chce. Jesteś sztuczną staruchą,
więcej czasu robisz tapetę, niż siedzisz w redakcji.
Dostałaś tę robotę tylko dlatego,
że poprosiłam, by dali ci szansę.
Od początku mam zapewnione twoje stanowisko.
Nie patrz tak. Nie przyjechałam cię kręcić.
Mam cię zastąpić. Gdy mi powiedzieli, zrobiło mi się ciebie żal.
- Skończyłaś? - Tak.
Dobrze, to chodźmy.
- Co to było? - On...
- Zaczęło się! - Co takiego?
Upiór zbiera swoje żniwa.
- Upiór? - Tak.
Legenda głosi, że pewien przystojniak
pocałował piękną kobietę z wioski.
W święto wełny. Stara legenda.
Pocałunek w święto wełny oznacza ślub.
On ją pocałował, ale ona nie była zadowolona.
Dziewczyna uciekła w nocy, a on zabił ją w akcie zemsty.
Od tego czasu poluje na niepocałowane i wolne dziewczyny.
- Ciekawe. - Mściwy jest.
Pieprzony pies... To krew?
- Ma krew na pysku? - Oczywiście.
Upiór rzucił kogoś psom na pożarcie. Stąd ta krew.
Jest w pobliżu. Krąży wokół zagrody.
Niepocałowane i wolne kobiety
muszą zostać z niepocałowanymi i wolnymi mężczyznami.
Bierz kamerę. Nagramy to.
Co? Chyba nie wierzysz w te brednie?
Wierzę! No już! Zobaczysz!
Bică nie może być w szopie. Zabierz go stamtąd.
- Też chodź. - Czemu?
- Boję się. - Czego?
Upiora!
- Przestań... - Zmyśliłem to!
Przywal mu w głowę i zakryj go czymś.
Te dwie na pewno będą szperać. Jasne?
- Boję się. - Ogarnij się!
- Idę! - Bądź mężczyzną!
- Idź! - Już idę!
Co tam piszesz?
Przełomem w twojej karierze będzie moment, gdy wjechałaś w płot.
Tak?
W wiosce nie usłyszałybyśmy tej historii.
To będzie mój najlepszy reportaż. Ostatni... ale najlepszy.
Dam nauczkę dupkom z redakcji. Sztuczna starucha?
- Kto w to uwierzy? - Jesteś młoda...
Nie będziemy przekonywać ludzi, że to prawda.
Pokażemy im, że miejscowi w to wierzą.
Pokażemy, że wierzą w upiory.
Ticuţă!
Tică!
Co się stało? Pochorowałeś się?
- Zjadł go! - Kto? Kogo?
Bică! Pies zjadł nam brata!
Zwariowałeś?
Mówię ci! Był w szopie, na krześle, a teraz go nie ma!
- Pewnie poszedł do wioski. - Nie!
Mówię ci, zjadł go pies.
- Porąbało cię? Poszukaj go. - Gdzie, skoro pies go zjadł?
- W psie? - Tak, w psie!
- Co się stało? - Nic.
Upiór wystraszył mojego brata.
Nie poluje na niepocałowane i wolne kobiety?
Upiorom nie można ufać. Są jak pogoda.
- Raz słońce, raz deszcz... - Bosko!
Nakręćmy coś, by zarysować atmosferę.
Góry, pasące się owce, pasterze...
Poszukamy miejsca na wywiady.
- Na co? - Na rozmowy z wami.
- Przynieś to futro. - Płaszcz z owczej skóry?
- Cokolwiek to jest. - Już idę.
Chodźmy do lasu! Tam są piękne miejsca. Za mną!
- Chodźcie! - Chwila.
To idealne miejsce!
- Czemu? - Blisko zagrody... idealne.
Tu będziemy kręcić. Postaw tam kamerę.
Dalej las jest jeszcze ładniejszy.
Nie, tu mi się podoba.
Przygotujmy się.
Ella, połóż płaszcz w kadrze, na ziemi.
Nie tak wymyślnie. Ustaw kamerę. Ja to zrobię.
Musi wyglądać, jakby go zrzucił. Tak!
Zaskoczyłem cię?
Skąd to zaskoczenie?
No cóż...
- Jest Bică? - Poszedł...
- Do wioski? - Ależ skąd!
Gadaliśmy z nim. Tylko się z tobą droczył.
- Naprawdę? - Jasne!
To gdzie on jest?
Poszedł... nad wodospad się wykąpać. Ciepło jest.
- Coś ukrywasz. - Niczego nie ukrywam, przysięgam!
Chodźmy, sam zobaczysz.
Później pójdę. Mam inne rzeczy do roboty. Sprzedałem całą wełnę.
- Cudownie! - Przyjechałem po więcej.
Więcej wełny? Chcesz sam ją nosić? Zrobię to za ciebie!
Jeszcze mogę chodzić. Ja po nią pójdę, odpocznij sobie!
Musisz się ochłodzić. Zgrzałeś się na słońcu!
Dosłownie płoniesz. Trzymaj.
- Usiądź, odpocznij. - Horică...
Załóż to.
Słońce spaliło ci głowę. Dostaniesz udaru!
- Proszę... - Horică...
Odkąd ojciec cię was przyprowadził,
wiedziałem, że mogę na ciebie liczyć.
Jasne, że możesz. Jesteś dla nas jak ojciec.
- Wychowywaliśmy się tutaj. - Tak jest...
Kto się nami opiekuje, kto nas karmi chlebem i salami?
- I daje czyste ubrania? - Ja.
- Siedź tutaj i odpocznij. - Dobrze!
Poczekaj, bo zepsujesz niespodziankę.
- Niespodziankę? - Zostań.
- Jaką niespodziankę? - Dowiesz się.
Masz dla mnie niespodziankę?
Pójdę po nią. Tylko siedź, dobrze?
- Dobrze. - Obiecujesz?
- Będę posłuszny. - Obiecaj!
Obiecuję.
Horică!
Poszedłeś?
Wbiegniesz stąd...
Złapiesz płaszcz i zarzucisz go na ramiona.
Potem pobiegniesz do owiec.
A czemu nie drogą? Byłoby szybciej.
Do owiec. Tak będzie lepiej dla naszej historii.
Bierzesz płaszcz. Akcja i biegniesz do zagrody.
- Stąd. - Stąd, gdzie stoję.
Cudownie!
- Gdzie twój kolega? - Karmi psy.
- Plan amerykański. - Panoramiczny czy nie?
Nie. Jak powiem: „Akcja”, to biegniesz, jasne?
- Tak, stąd... - Akcja!
- Biec? - No tak! Mówię, akcja!
- Biegnę! - Ticuţă!
Co jest? Chwileczkę? Chodź tutaj!
- Minteoan wrócił. - Pytał, gdzie Bică?
Powiedziałem, że kąpie się przy wodospadzie.
Zajmij się nim.
Jeśli zobaczy kobiety, zabierze je.
Akcja z autem pójdzie na marne.
Więcej nie zobaczymy tu kobiet. Zajmij się tym!
A ty... dokąd je zabierzesz?
- W głąb lasu. Spokojnie. - Możemy kręcić?
- Tak, chwileczkę. - A jeśli on już jest upiorem?
- Kto? - Bicuţă.
Jeśli pies go zjadł i zamienił się w upiora?
Czy ty w ogóle masz mózg?
Upiory powstają z grobów, nie z drzemki.
Boję się go...
Lepiej bój się Minteoana.
- No tak. - Śmiej się!
- Śmiej! - Nie mogę.
Zajmij się tym.
Mówiłem, wypuść je wszystkie! Nigdy nie słucha.
- Gdzie mikrofon? - Tutaj!
- Na miejsce! - Tam?
Nie mam całego dnia! Jak powiem: „Akcja”, to biegniesz.
- Mam biec? - Akcja!
Biegnę!
- Weź palto! - Jakie palto?
- Futro! Mówiłam. - To płaszcz.
Horică!
To ty?
Niespodzianka gotowa?
Jaka niespodzianka?
Ach tak! Gotowa. Już, niespodzianka...
Szybciej, bo jarmark się skończy.
- Już, już! - Chwileczkę, cierpliwości.
Co to?
Niespodzianka?
- Położysz się na futrze? - Jasne.
Znakomicie.
Zrób... plan średni.
- Tak, będzie dobrze. - Gotowa?
- Tak. - Świetnie.
Gotowa?
Akcja!
Na tym drzewie powiesił się upiór.
Od tego czasu, kiedy chce się na kimś zemścić...
zaczyna wyć i płacze krwawymi łzami!
To gorzkie łzy! Płacząc, podaje imię
kolejnej ofiary swojej zemsty.
Tică!
- Tică! - Co jest?
Wszędzie cię szukam.
- Co tym razem? - Związałem go.
- Kogo? - Minteoana.
- Jak to związałeś? - Chwila...
Masz go?
Uciekamy!
Co się stało?
Czekajcie!
- Chodź, Ticuţă! - Biegnę!
- Przed kim uciekacie? - Nagrałaś to?
- Chyba tak. Nie wiem, co złapałam. - Pokaż.
Masz go?
Widzisz? Mówiłem!
- Dokąd poszedł? - Kto?
- Bică... upiór. - Chcecie za nim iść?
- Ja nie, Horică. - Nigdzie nie idę.
- Jeszcze mnie zje! - Chodź.
- Człowieku! - Co?
- To Bică. - Ale stał się upiorem.
Miał trzecie oko, całe czerwone.
Normalne, w końcu go zlaliśmy.
Znajdź go, umyj i zabierz do Minteoana.
Nie ma mowy, boję się!
Chcesz pocałować kobietę w święto wełny?
- Jasne! - To go złap.
Jak mi powiem, że go złapałeś, nie odgonisz się od nich.
Idź!
Czekaj...
- Nie ustaliliśmy... - Czego?
Która ci się podoba?
Ta świeżynka.
- To znaczy która? - Ta młoda.
Idę.
- A on dokąd? - Złapać upiora.
Odprawi modły, by się go pozbyć.
- Dobrze, to... - Nie, nie idź!
- Idę. - Nie!
Niepocałowane z niepocałowanymi!
No dobrze...
Jest napięcie, klimat... nakręćmy coś jeszcze.
Mam coś jeszcze opowiedzieć? Stworzę napięcie.
To jak?
Halo!
Horică!
Wracaj!
Boli mnie głowa.
- Od upadku. - Jakiego upadku?
- Uderzyłeś się. - Ja?
W głowę.
Spadłeś ze zbocza i uderzyłeś się w głowę.
- Ja? - Ty!
Dziw, że nadal żyjesz. Chodź!
Boże...
Jasny gwint...
Co to ma być?
Czemu wyszedłeś z szopy?
Miałeś czekać, żeby nie zepsuć niespodzianki.
Zepsułeś ją!
To ta niespodzianka?
Właśnie tak! Kupiliśmy ci auto. Niespodzianka!
Kazałem ci czekać, bo kiepski ze mnie kierowca.
Trawa była mokra. Miałem stłuczkę.
Chciałem go naprawić, bo wjechałem w płot.
Wjechałeś... to nic.
- Drogi jest! - Nie... W sumie, był drogi.
Ale od dziecka oszczędzaliśmy. Zasługujesz na to.
Dbasz o nas. Dajesz nam ubrania, chleb, salami...
To był nasz plan, wkurzyć cię pomysłem z pójściem do wioski.
On wcale nie chciał iść! A tutaj... Niespodzianka! Kupiliśmy ci auto!
Powiedz mu!
Boli mnie głowa.
- Spisaliście się! Mogę... - Jasne, tylko że jest zepsuty.
- Naprawię go, nie martw się. - Lepiej jutro rano.
Nie wytrzymam do jutra. Spójrz na mnie! Pozwól...
Boże...
Wolne kobiety muszą być z wolnymi mężczyznami
w święto wełny. Wtedy upiór traci swoją moc.
Jeśli się pocałują, nie będzie mógł zaatakować.
Ne odważy się.
To tyle? Dobrze, mamy to. Możemy stąd iść.
Jest tu tyle pięknych miejsc...
To tyle. Chodźmy.
Nie pocałowałeś jeszcze dziewczyny w święto wełny?
Nigdy.
Nadzorca jest wredny.
Nie puszcza nas w święto do wioski.
Musimy siedzieć tutaj i pracować.
- Nieładnie tak. - Fakt, nie jest ładny.
- Nie chciałbyś się pocałować? - Z nadzorcą?
Nie... z dziewczyną!
Chodź już! Co tam robisz?
Jest w porządku.
- Czekajcie, to jest to drzewo! - Jakie drzewo?
Nasze!
Co z tobą? Masz jakiś problem?
Wilki zaczęły grasować. Słyszycie?
Słyszę auto!
Cicho! To wilk! Mruczy i sapie!
Szybko, za mną!
Trzymajcie się blisko! Posłuchajcie! Zaczekajcie tu na mnie!
Zajmę się wilkami. Chodźcie tu! Słuchajcie!
Zostańcie tutaj. Zobaczę, gdzie są wilki.
Zostańcie, bo się zgubicie. To niebezpieczne.
Nie ruszajcie się stąd! Idę!
Zaraz wrócę!
On ma jakiś problem.
A teraz jeszcze wilki.
Tak mi przykro!
Pa!
Czekaj, idzie Ticuţă!
Ticuţă! Przegapiłeś wielką chwilę!
- Co takiego? - Ważny moment!
- Moment? - Tak.
- Moment wręczenia prezentu. - Prezentu?
- Auta! - Auta?
- Tak. - Auta!
Chodź tutaj!
- Co? - Pocałowałeś mnie w usta?
Zasłużyliście na to, grzeczni chłopcy!
- Taka niespodzianka! - Jest święto wełny.
Święto wełny to stara bajeczka.
Wezmę jeszcze trochę wełny na jarmark.
Mam dobry dzień. Może zrobię wam wieczorem niespodziankę.
Hej!
Wszystko wiem.
Prezent?
Nie wiedziałem, co mu powiedzieć.
Zajmij się autem.
Zabiorę je nad wodospad. Powiem, że wilki atakują.
- W dzień? - A znają się na wilkach?
Zajmij się tym i dołącz do nas.
Powiesz, że z psami przegoniłeś wilki. Jasne?
Po co? Pocałował mnie w usta.
A jeśli wyjdę za Minteoana?
- Nie wiesz? - Czego?
- Minteoan się nie liczy. - Nie?
Nie. Ogarnij to auto.
Biegusiem!
Wilki!
Uciekajcie, wilki tu idą! Szybko, tędy!
Zaczęły grasować! A potrafią nieźle ugryźć! Biegiem!
Kiepsko z nim. Zabierz go do szpitala.
- Dzisiaj? - Jutro. Tylko się pospiesz.
Ta niespodzianka w szopie to był żart, prawda?
To auto było niespodzianką?
Tak! Jasne, że żartowałem.
No dobrze.
Dokąd to?
Kto go zabrał?
Widziałem cię!
Oddawaj mi auto, skurczybyku!
Za mną!
Zostawcie tu rzeczy.
No już, chodźmy!
Do wody! Ty też! Chodź!
- Zostaniemy tu. - Po co wlazłeś do wody?
- Ja nie wiem! - Idą wilki!
W wodzie nas nie zaatakują!
Mamy tu czekać, aż wilki umrą ze starości?
Horică poszedł z psami je przegonić.
Ze mną jesteście bezpieczne.
Tak wygląda wasze życie?
- Czasem gorzej. - Ciężkie macie życie!
To prawda!
Co jest, zimno ci?
Wyjdźmy. Wejdziemy, jak przyjdą wilki.
- Dobrze! - Ticuţă!
Co jest?
Ticuţă! Pozbyłem się ich! Przegoniłem je.
W takim razie chodźmy!
Przegoniłem wszystkie, co do jednego!
Szybko!
Chodźcie!
Tică!
Papryka...
Zapiekane ziemniaki...
Grillowane grzyby...
Ciepły rosół...
Gdzie ręcznik? Muszę wytrzeć usta.
Ale z owieczką!
Taki, jak miała mama.
Ty gnojku...
- Tică! - Co jest?
Pozbyłem się auta, ale Bică mi gdzieś zginął.
Matka upuściła cię na głowę jako dziecko?
- Nie. - Znajdź go.
- Szybko, znajdź go. - Poszukam go.
Tylko szybko!
Zimno tutaj!
Chodź!
Teraz albo nigdy. Dziewczyny są gotowe.
Wystraszone i zmarznięte.
Pora się przytulić i skraść całusa.
- Dobrze. - Skocz po palinkę.
Zaraz... zmieniłem zdanie.
- Mogę tę świeżynkę? - Czemu?
Jest zmarznięta i przestraszona. Będzie łatwiejsza.
Weź tę starszą. Jesteś bystrzejszy.
- Zrobimy tak, jak mówiłeś. - Palinka, już!
- Co robisz? - Krąg z soli.
- Upiory się jej boja. - Soli?
Tak! Wiemy to od przodków.
Upiór okropnie boi się soli.
Szybko, chodźcie tutaj!
No już, przestańcie się guzdrać!
Ty tutaj, a ty tutaj. Tak jest.
Czemu taki mały ten krąg?
Skończyła się sól. Zużyliśmy ją na gulasz.
- Mamy tak spać? - Oczywiście, do rana.
- Aż do wschodu słońca. - Mamy spać na stojąco?
Usiądziemy na płaszczu. Siadajcie!
Na płaszczu. Nie wychodźcie z kręgu.
- Jak długo tu jesteście? - Od dziecka.
Tata nas tu przyprowadził.
Zgubiłem ołówek. Masz może?
- Co? - Ołówek.
- Po co? - Przyszedł mi do głowy wiersz.
Zapisuję, co przyjdzie mi do głowy.
Opowiedz mi go. Ja zapamiętam.
Kiedy pierwszy raz usłyszałeś o upiorze?
- Opowiedzieć ci? - Tak.
- Pamiętasz go? - Co?
- Wiersz. - No jasne.
- Słowo w słowo. - Naprawdę?
- To powiedz mi go. - Jak mam...
- W myślach brzmi lepiej. - No powiedz!
Nie, zapomnij.
A potem?
Wziąłem ich pod ramiona i przyprowadziłem tutaj.
Zrobiłem krąg z soli i siedzieliśmy tak do rana.
- Powiem ci go na ucho. - Czemu?
- Żeby Tică nie słyszał. - Bo?
Śmieje się ze mnie.
Dobrze.
- Uciekliście? - Nie, jesteśmy martwi.
Zielony liść, mirra i kadzidło,
wróżka w płot uderzyła.
Szybka jak strzała, nieokiełznana, złotowłosa i niziutka.
Gdybym tylko mógł jej sługą zostać, bo usta jej ognistą mają postać.
Gdyby miesiąc zostać tutaj chciała, wełniany płaszcz by ode mnie przywdziała.
Po kawałku mógłbym jej kosztować,
byleby dała mi się...
- Pocałować! - Pocałować?
- Pocałować! - Pocałować!
Pocałować, tak? Wiem, czego chciałeś!
- Wcale nie! - Tak, jasne!
Przysięgam!
Najpierw było „tęsknić”,
ale zmieniłem na „kosztować”.
To wiersz. Pomyliłem się.
Dobrze!
- Pocałować! - No tak!
Naprawdę...
Usiądź! Nie igraj z upiorem.
Poza kręgiem jest niebezpiecznie.
- Co to było? - Chyba strzały.
- Zaczęło się. - Co?
Pierwszy strzał, potem drugi...
Przed trzecim trzeba się pocałować.
- Co? - To upiór!
- Idź to sprawdzić. - A upiór?
- Głupi jesteś? Idź. - A ten huk?
- Idź! Wiesz kto to. - Na pewno?
Idź po więcej soli!
- A on dokąd? - Siedź!
- Idę z nim! - Zostań, to niebezpieczne.
Poradzi sobie.
Dasz sobie radę?
Tutaj jesteście ze mną. Tam jest niebezpiecznie.
Boże drogi, co ty tu robisz?
Miałeś być na jarmarku.
- Szefie! - Dupek...
- Tyle w nim złości... - W kim?
Wiem kto to.
Myślał, że jestem głupi i się nie domyślę?
- Mogę... - Sądził, że odpuszczę?
Widziałem go. Pojechałem za nim.
Wziąłem rower i strzelbę i przyjechałem.
Musiał tędy jechać.
Do wioski można się dostać tylko tą drogą.
Kiedy przyjechałem, auto stało przy płocie, jakby nieruszone.
Myślałem, że złość mnie rozsadzi. Wycelowałem...
- I strzeliłem. - To ty strzeliłeś?
- Tak. - I...
Trafiłem go w nogę.
Nie miałem celownika. A celowałem w tyłek.
Szefie... Sugeruję usiąść tutaj i pomyśleć...
Pójdę po fajki do auta.
To niebezpieczne! Tam jest upiór. Siedź!
Naprawdę? Zabije mnie albo on, albo nałóg.
Zabiję go.
Upiora? Przecież jest martwy.
Tak, ale trzeba mu wbić kołek w serce.
- Zostań! - Nie martw się.
Nie wejdzie do kręgu. Zaraz wracam.
Rzucam palenie.
Minteoan!
Halo!
Hej!
Minteoan!
- Cicho! - Wystraszyłeś mnie!
- Chcesz, żeby mnie zabił? - Kto?
Minteoan!
- Serio? - Tak!
Teraz...
Horică wpadł w jego sidła.
Horică zabrał mu strzelbę, ale Minteoan ją odzyskał.
Chce mnie zabić za chęć pójścia do wioski.
- Naprawdę? - Tak! A byłem tam?
Byłem?
- Spokojnie! - Byłeś w wiosce!
- Nie pamiętasz? - Nie.
Wróciłeś i posprzeczałeś się z Minteoanem.
Ja i Horică wstawiliśmy się za tobą.
Ale on i tak przywalił ci młotem.
Mówił, że cię zastrzeli. Sądziłem, że żartuje.
Nie żartował!
Cicho, bo nas usłyszy!
Chodź!
- Chodź! - Czekaj!
- Co jest?
- Pocałowałem kogoś? - Gdzie?
- W wiosce. - Nie. Ruszajmy.
Wiesz, że mam twoje zdjęcie?
- Brawo. - Z autografem.
Byłam w pierwszej klasie.
Robiłaś reportaż o uczniach sprzedających dragi.
Wiesz, co napisałaś na zdjęciu?
Powiesz, że to, co napisałam, sprawiło,
że zostałaś dziennikarką?
Napisałaś: „Nalepsze życzenia, Doina Poenaru”.
„Nalepsze życzenia”?
Z pośpiechu zrobiłaś literówkę.
Poniekąd zainspirowałaś mnie do zostania dziennikarką.
Ale nie taką, jak ty.
Zmierzasz do czegoś, czy chcesz mnie wkurzyć?
Ludzie w pracy nie chcą się ciebie pozbyć,
bo źle pracujesz czy jesteś stara.
Po prostu straciłaś do tego serce.
Usłyszałaś to pod biurkiem szefa.
Jesteś...
Chciałam ci coś wyjaśnić.
Dobrze wiem, co robisz.
Nagrywasz ich, żeby się z nich ponabijać.
Kolejny reportaż o tym, jakimi idiotami są ludzie
i jaka ty jesteś mądra. Kiedyś robiłaś reportaże
o ludziach z prawdziwymi problemami.
Teraz nabijasz się z ludzi. Nie rozumiem dlaczego.
Na nic zdał się ten rok u mego boku.
Zamiast się uczyć, tylko krytykujesz.
Myślisz, że można we wszystko wkładać serce,
dzień w dzień?
Wiesz, jak to jest poświęcić pół roku
ludziom mieszkającym na wysypisku?
Bez wody, dostępu do higieny, dowodów tożsamości...
Nie głosują, nie liczą się.
Obiecujesz, że opowiesz o nich, by im pomóc.
A wtedy szef wstrzymuje materiał,
bo ktoś inny rządzi.
Wiesz, jak to jest zrazić do siebie radę miasta
za próbę ujawnienia umów?
Każdego ranka dostawałam groźby.
A kiedy pokazałam je redaktorowi naczelnemu, to mnie zwolnił.
Wróciłam do domu
i liczyłam na chwilę spokoju.
Ale mój facet spakował już walizki,
bo miał dość życia w moim szambie.
Chętnie zobaczę, jak wkładasz w to serce.
Ja chcę tylko dostać kasę za swoją pracę.
Wybacz, że nie naprawiam świata.
Naprawdę uważasz, że fajnie tak się nabijać z ludzi?
Wyciągasz pochopne wnioski. Nie nabijam się z nich.
Może na początku nie wierzyłam, że historia z upiorem
jest warta udokumentowania,
ale teraz myślę, że to może być dla mnie nowy rozdział.
Może znów włożę w to serce.
Może nie jesteśmy tu bez powodu.
Może mistycyzm to mój nowy kierunek.
Co robisz?
Biorę kamerę. Zobaczmy, gdzie Tică.
Przyniesiesz mi też fajki?
Dobrze.
- Dokąd idziemy? - Cicho, bo nas zobaczy.
- Wejdź tam... - Gdzie?
Tutaj. Bez obaw. Wejdź do tej dziury.
Ukryjesz się, a ja zawrócę Minteoana.
Jak będzie bezpiecznie, wrócę i pójdziemy na policję.
- W porządku. Czekaj! - Co?
- Jezu... - Co jest?
- Dobrzy z was bracia. - To prawda.
- Naprawdę. - Owszem.
- Dzięki. - No już.
Nie ruszaj się. Właź tam.
- Czekaj! - Co znowu?
- Przyniesiesz mi wodę. - Tak, właź tam!
Schowaj się i nie ruszaj!
- Kocham cię! - Już dobrze.
Horică!
- Ktoś krzyczał. - Przesłyszało ci się.
Któż to może być? Złodziej: „Tutaj jestem, zastrzel mnie!”.
- Ty krzyczałeś? - Tak.
A ty masz ze mnie wariata! Co tu robisz?
- Zostawiliście owce bez opieki? - Bică z nimi jest.
Po co ci ta strzelba?
Ktoś ukradł auto Minteoana na jarmarku...
- Cicho! - Ktoś ukradł auto.
I kilka owiec z zagrody.
- Kto? - Nie wiem.
Minteoan go widział. Szukamy go.
Trafił go w nogę. Na policję z nim.
- Koniec poszukiwań. - Dlaczego?
Szukajcie dalej. Chyba go widziałem.
- Gdzie? - Szedł w dół.
- Kulał, biedak. - To on!
- Na pewno! - Gdzie był?
Idźcie prosto... Tam go znajdziecie.
Spokojnie, nie przewróć się! Ostrożnie!
Nie krzycz, bo przywalę ci tą strzelbą!
- Dokąd idziesz? - To był Bică. To jego postrzelił.
Jego widział przy owcach.
To Bică? Gdzie jest teraz?
- Ukryłem go w lesie. - Posłuchaj...
Zamknij się, bo wszystko się wyda.
Przyniosłeś wodę...
Ella! Daj tu kamerę. Zróbmy kilka ujęć lasu.
Olać las. Poszukajmy, gdzie jest Tică.
Spieszy nam się? Znajdziemy go, spokojnie.
Nagrajmy to piękne, tajemnicze światło.
- Słuchaj... - Tak?
Może od lewej do prawej, a potem powoli w górę?
Nie rozumiem.
Co to było?
To nie upiór. To diabeł!
Sprawdzę to.
Wracajmy do kręgu! Szybko!
- Co to? - Nic. Dochodzi stamtąd.
- Nie, stamtąd. - To dziewczyny.
Racja! Tędy!
- Chcesz kurtkę? - Tak.
Zimno!
Dzięki.
Postrzeliłeś go!
- Zostań! - Postrzeliłeś go!
Jak to postrzeliłem?
To był już drugi strzał, prawda?
Boże...
Bică, to ty?
Tak!
- Znów cię postrzelił? - Co?
- Znów oberwałeś? - Nie!
Zostań tu, póki nie wrócę.
- Dobrze, tylko wody! - Przynieś mu wody.
Schowaj się tam, ukryj się!
Kocham was!
Którego byś pocałowała, by się ratować?
Po tym, co widziałam w lesie, nawet psa.
A jeśli za nich wyjdziemy?
Nie wiem.
Mamy siedzieć w kręgu?
W kręgu jesteśmy chronione.
Tak, siedźmy w kręgu.
- I jak? - Nie żyje.
- Nie żyje! Chcę go zobaczyć. - Nie!
Dostał w głowę. Mózg się rozbryzgał.
Nie chciałem tego!
Nie chciałem!
- Uspokój się. - Jak...
Spokojnie. Powiem ci, co zrobić.
Idź do pubu, napij się i wywołaj burdę.
Niech wiedzą, że tam byłeś.
Potem krzyknij, że wracasz do domu.
Będziesz miał alibibi.
My go tu pochowamy. Nawet Bóg się nie dowie.
Ja nie chciałem!
Uspokój się. Przyjedź rano.
Jak gdyby nigdy nic. Jasne? Idź, szybko!
- Co ja narobiłem? - Nic. Idź już!
Co ja narobiłem? Nie chciałem!
Zabiłeś go. I co z tego? Każdy kiedyś musi umrzeć. Idź!
- Nie chciałem! - Nie daj mu dojść do zagrody.
- Daj strzelbę. - Bierz i idź!
- Jezu! - Co?
- Co to jest to alibibi? - Nie twój interes.
Przynieś mu wodę!
Może się pocałujemy?
Ty i ja?
- Lepiej siedźmy w kręgu. - Racja.
Poszedł sobie. Dzięki Bogu. Dziewczyny są przerażone.
Gotowe na pocałunek. Wracamy do gry.
A co powiemy Minteoanowi na temat auta?
Czy to ważne, skoro pocałujemy je przed świtem?
Bogate kobiety z Bukaresztu! Szybko, do szopy.
Wrócisz i powiesz, że nie ma już soli.
- Soli i czego? - Niczego.
Było coś jeszcze, oprócz soli.
Tak, to! Idź!
- Upiór dał mi popalić! - Upiór?
- Tak! - Nadal żyje?
Tak... silny jest skurczybyk.
Szukałem soli, ale nie znalazłem!
- Co robić? - Właź do kręgu, szybko!
- Jesteś ranny? - Tak.
- Co robisz? - Jak to co?
- Wiem, co robisz. Przestań! - Zmuś mnie.
On jest mój!
Lepszy ten, co walczy z upiorami,
niż ten matoł, co przez pół godziny
nie znalazł soli.
Zostaw! Jest mój! To mnie obejmował.
Tak? Zobaczymy.
Ramię mnie boli. Może...
Nic ci nie jest. Doina cię wymasuje.
- Może być. Doina! - Boli go bardziej.
Jak bark wypadnie, trzeba go nastawić, nie masować.
Racja, zobaczmy...
Doina!
Bicuţă!
- To... - Wygląda jak...
- To nasz brat. - To upiór, którego nagrałyśmy.
Nagrałyście? To nie aktor!
Ella... sprawdź na kamerze.
- Tylko... - Wody...
- Co? - Wody...
O tym miałem pamiętać! O soli i o wodzie!
- O dwóch rzeczach! - Cóż...
To nasz młodszy, schorowany brat.
Ojciec chciał nim nakarmić wilki.
Opiekujemy się nim tutaj.
Doina...
Zobacz.
Odtwórz jeszcze raz.
- Minteoan wrócił. - Pytał, gdzie Bică?
Powiedziałem, że kąpie się przy wodospadzie.
Zajmij się nim.
Jeśli zobaczy kobiety, zabierze je.
Akcja z autem pójdzie na marne.
Więcej nie zobaczymy tu kobiet.
- Dokąd je zabierzesz? - W głąb lasu.
Leontina, to ty?
Boże!
Powiedzmy prawdę, póki możemy.
Powiedziałem, że to brat.
Którym tata chciał nakarmić wilki.
Powiedzmy prawdę!
Przez ciebie mamy tylko kłopoty.
Cóż...
Już!
Może to tylko stara bajeczka.
Może to było przypadkowe spotkanie.
Ale z jakiegoś powodu, kto w Răchiţele
pocałuje się w święto wełny, ten bierze ślub.
Czy to nie moja niespodzianka?
Szefie...
- Co? - Brawo, Bicuţă.
Przynajmniej jemu się udało.
Napisy: Krzysztof Łuczak