ANG EPISODE NA ITO AY NAGLALAMAN NG KARAHASANG SEKSUWAL
NA MAAARING IKABAHALA NG ILANG MANONOOD
Anim na buwan.
Inabot ng anim na buwan bago ko isumbong si Martha.
May maitutulong ba ako?
Dapat inuna ko 'yong kay Teri,
na inatake siya ni Martha kahapon, pero hindi.
May gusto sana akong i-report. Paano 'yon?
Ano'ng mayro'n?
Dapat binanggit ko na hinipuan niya ako, pero hindi.
Di ko alam kung pa'no 'to sasabihin, pero may sumusunod sa 'kin.
- Lalaki o babae? - Babae.
Dapat binanggit ko ang pangalan niya, 'yong mga artikulo, mga krimen,
pero wala akong nasabi.
Nag-aalala talaga ako.
Kailangan niya ng tulong.
- At nang tanungin ng pulis... - Bakit pinatagal mo nang gano'n?
...bumalik lang ang lahat.
Mga limang taon ang nakalipas, pumunta ako sa Edinburgh Festival.
Dati kong pinapangarap na magtangahal doon,
na makasama ang ibang street performers at artists
na nagsusumikap na sumikat.
Na dapat makarating ako doon balang-araw at subukan din 'yon.
Pagsulat, pag-arte, comedy, kahit ano.
Kailangan ko matikman ang kalayaan
na makukuha lamang sa paggawa ng kahit ano para makamit ang pangarap mo.
Kaya pagdating ko sa venue sa dulo ng siyudad,
napansin ko ang maruruming bintana, ang malagkit na sahig,
at ang amoy ng lumang mantika pagpasok ko.
Linanghap ko talaga lahat ng 'to.
- Hello. - Uy.
Saan dapat pumunta para sa comedy?
Magtatanghal o manonood?
Magtatanghal.
Nando'n ang pinto.
Salamat.
Ibang pinto ba, o...
Isaksak mo sa sulok. Itabi mo 'yong mesa.
Ano? Dito ba ako? Dito? Sa main bar?
Tama.
A, nakabukas lang 'yong mga TV?
Imu-mute naman.
- 'Yong mga nanonood? - Puwede sila paalisin kung gusto mo.
'Wag na, nakakahiya naman. Buong taon sila nandito. Ako, ngayon lang.
Puwede mo ba sila paalisin?
Hindi.
Kasi... Gusto ba talaga nila manood ng comedy?
Tingnan na lang natin.
Sige. Magsimula na tayo.
Ano ba 'yan!
'Inang Edinburgh Fringe!
Hello sa inyo, manonood na kayo ng comedy.
Magbibihis lang ako sa likod n'on.
Pag sigaw ko, magpalakpakan kayo sa pag-akyat ko. Puwede ba 'yon?
Sige. May isang tao.
Sige, heto na.
Mga manonood, batiin naman natin...
si Donny Dunn!
Ayan, tama! Lakasan n'yo pa!
A, kakamatay lang ng mama ko.
Talaga? Wala talaga?
Nakakatawa naman magsimula nang gano'n. Kamamatay lang ng nanay ko, di ba?
Kabalintunaan?
Nakakaawa 'yong mga palabas.
Madalas, kinakansela ko kasi walang nanonood.
Isang beses, tinapos ko nang maaga kasi pinagtripan ako sa isang stag party.
- Akin na! Hoy! - Dito!
Hala!
'Wag! Buong buwan ko pa gagamitin 'yan.
Minsan, hindi na ako namimigay ng flyers kasi di na ako umasa na may darating.
Isang linggo pa lang, pero ramdam ko na ang pagod ng pagiging artista.
Nagpatuli ako no'ng isang araw. Kailangan lang ng malaking gunting.
Di ba?
Malaki kasi 'yong tite ko.
Wala pa rin? Talaga? Sige. Ayos lang naman.
Naghanap ako ng eggplant sa tindahan. Ito nabili ko.
'Tang ina! Pinagtripan lang ako, 'no?
Di ba? Nagdikit lang siya ng itlog sa halaman.
Inisip ko kung may makakapansin kung umalis na lang ako at umuwi,
kung mayro'ng may pakialam.
At dito na tayo nagtatapos!
Tatayo lang ako sa may pinto,
may timba para sa mga donasyon. Ibigay lang ang sa tingin n'yong tama.
Salamat sa panonood.
- Aray. - Mas mabuti na kaysa kahapon.
Ano'ng 'yong kahapon?
May butones at condom.
May ibibigay ako sa 'yo.
May nakahulog sa pitaka.
Sa 'yo na 'yan kung gusto mo. Alam kong mahilig kayong mga artist diyan.
Di namin alam kung uubra no'ng ginawa namin.
Alam mo 'yong eksena na may sundalo?
Sa isang beach 'yon sa Lancaster, ginamit namin 'yong foil ng catering.
Sa dami ng ginamit, sabi ni Benji parang nanginginig 'yong fillings niya.
Pasensiya na sa pagsingit, ikaw ba gumawa ng Cotton Mouth?
- Oo. - Uy, paborito ko 'yong palabas na 'yon.
- Ano ka ro'n? - Nasa writing staff ako.
Grabe, hahalikan ko na ba ang paa mo?
A, may palabas kasi ako do'n sa Hoppy.
Panoorin n'yo kung may oras kayo.
- "LOL on Cancer." - 'Gandang pamagat, 'no?
Titingnan namin.
May napanood ba kayong maganda?
- Mamaya na lang. - Sige.
'Tang ina.
Mga gago, 'no?
Oo, pangit nga lang 'yong pagpapakilala ko.
Grabe. Di ka na magkakatrabaho sa industriya.
Mabuti sana kung nando'n na ako.
- Kita mo 'yon? - Oo.
Siya nagsulat ng Cotton Mouth. Ang galing. Napanood mo ba?
- Medyo. Di ko nagustahan. - Tanga ka.
Dapat di puwedeng sumikat nang ganiyan kabata.
- Gusto mong lasunin inumin niya? - Ang sama naman no'n.
Pero, oo.
- Mga aktor 'yong nagpasikat n'on. - Tama ka.
Ayokong may pakialam ako sa opinyon niya.
Ano'ng trabaho mo?
Komedyante ako pag may tumawa, performance artist naman pag wala.
- E ngayon? - Pinunta nila 'yong art.
- Ako nga pala si Donny. - Darrien O'Connor.
'Yong nasa...
Cotton Mouth.
- Ha? E, sino... - Writing assistant ko.
Dati. Inaagaw na niya trabaho ko, e.
Pasensiya na. Biro lang 'yong sinabi ko kanina.
Kilala naman kita. Napakaganda ng pagkakasulat sa palabas na 'yon.
-‘Wag mag-alala. - Kasi...
- Sabi mo di mo nagustuhan. - Hindi nga.
Ba't ka sasali sa palabas na di mo gusto?
Para akong bayaran sa industriya. Tatanggapin ko anumang ibigay sa akin.
Pa'no kung palpak na komedyante?
Mga manonood, salubungin natin sa entablado,
ang taong naglalagay ng "LOL" sa propranolol...
Tatanggalin ko 'yan.
...si Donnie Dunn!
A, kakamatay lang ng mama ko.
Ito na siguro 'yong gusto niya.
Na mamatay ako kasama siya.
Sino gustong makilala ang kaibigan kong si Percy?
Ayan!
Sige. Ayan.
Ito si Percy. Isa kaming ventriloquist double act.
O, Percy, 'musta na?
Mabuti naman, salamat. Ikaw?
Ano'ng ginawa mo ngayon, Percy?
Sumusubo ng tite.
A, wow. Salamat.
Uy, salamat!
- Salamat sa panonood. - Cheers.
Salamat talaga.
- Uy, may bente. - Hindi ka nagpaalam kagabi.
- Kaya sana magpaalam ka ngayon. - A, sige. Paalam.
Uy, biro lang. Pasensiya na.
Kakaiba ka talaga.
Talaga? Hala.
'Wag kang mag-alala. Ayos lang naman sa 'kin 'yan.
Usap tayo. Baka may payo ako kung paano pagandahin 'to.
Wow. Sige. Makakatulong 'to.
- Kita tayo. - Sige lang, pare ko.
Ano 'yon?
Nasama si Darrien sa palabas sa mga sumunod na linggo,
pinapayuhan niya ako sa kung ano'ng nakakatawa at hindi.
...at panatilihin ang eye contact.
Ilang oras nag-eensayo para siguradong maayos ang lahat.
Tingnan mo ako.
Tatlong hilera sa harap.
Di nagtagal, napatay ang mga TV, at nakaharap na sa 'kin ang mga upuan.
Pinaalis din nila 'yong mga kostumer na nagtanong kung may laro sa football.
Di namin ipapalabas ngayon. Subukan mo sa pub doon.
At umusbong ang mga palabas.
Mga manonood, salubungin natin sa entablado,
si Donny Dunn!
A, kakamatay lang ng mama ko.
Ito na siguro 'yong gusto niya.
Na mamatay ako kasama siya.
Gabi-gabi, lumalabas kami ni Darrien na parang mga artista
sa pangunahing VIP bar sa lungsod,
hanggang umaga umiinom ng mga cocktail at pinag-uusapan ang palabas,
kung ano'ng gagawin namin pagkatapos ng festival.
Kailangang dalhin natin 'to sa London.
Wala pa akong nakikilalang katulad ni Darrien.
Naniniwala siyang...
isa akong Buddhist, isang polyamorous pansexual na may eleganteng sensibilidad.
Sa loob ng dalawang linggo, pinaramdam niya sa 'kin
ang isang uri ng pananabik na hindi ko pa nakikilala.
Mahirap sumigaw nang nakakadena sa radiator
at may ball gag sa bibig.
At habang nandoon kami sa bar, malalim ang pinag-uusapan,
parang nakakasabay na ako sa pagbabago ng mundo ko.
Na para siya'ng may hawak ng susi sa isang secret club,
na kailangan ko lang sumunod at hayaang gabayan niya ako.
Ano'ng ginagawa natin dito?
Nagroronda sila sa mga banyo.
Kailangang makasulat ka kasama ko.
Oo. Mukhang masaya 'yan.
- Handa ka na? - Sa kahit ano.
Magaling. Ito.
'Tang ina.
Tama 'yan.
Pero may katapusan din ang lahat.
Kung malala na 'yon, no'ng nalasing ako, nagsuot ako ng hairnet sa tite ko.
Maagang bumalik si Darrien sa London,
at wala akong narinig sa kaniya buong festival.
Baka nagpapahinga siya o nagbabakasyon kung saan,
pero may iba akong pakiramdam.
At nang tinapon ang mga flyer, tinanggal ang mga poster,
binuksan ang mga TV, at bumalik ang football,
inisip ko kung panaginip lang ang lahat.
Kung nangyari talaga 'yon.
Ganiyan.
Dumadaloy ang apoy sa buong katawan mo. Hayaan mong dalhin ka kung saan.
Sa mga sumunod na buwan, pumasok ako sa acting school ako sa Oxford.
Naalala ko no'ng natanggap ako, halos maiyak ako sa tuwa.
Pero sa lahat ng nangyari sa Edinburgh,
at kahit nakilala ko si Keeley, parang mali na bumalik ako sa pag-aaral.
At habang nakasuot ako ng leotard, nagkukunwaring apoy,
o gumagawa ng vocal warm-ups,
o gumagaya sa mga hayop,
basta lahat-lahat na maliban sa tunay na pag-arte,
nakaramdam ako ng di-mawaring emosyon sa kaloob-looban ko.
Na-miss ko si Darrien.
'Yong kumpiyansang nabigay niya sa 'kin, 'yong pakiramdam na kasama ako,
'yong pag-asa na balang-araw may patutunguhan ang buhay ko.
Ngayon, dito sa itim na karagatan, parang wala na akong kuwenta,
parang nawawala na ako sa mundo, ngayong nagsisimula akong magustuhan ito.
Donny.
Sasama ka?
Sige.
Teka, sagutin ko lang 'to.
Uy, kumusta? Oo.
Masaya akong makausap ka.
Hindi, a... Masaya ako. Oo, nakakatuwa nga.
Puwede ba sa ibang oras na lang? Nasa klase ako ngayon.
Ano? Seryoso ka? Gusto mong magsulat kasama ko?
Oo, sige, pare. Isang libong oo. Siyempre. A...
Donny, ano'ng ginagawa mo? Galit na siya do'n sa loob.
Alam ko. Sandali lang, ha?
Ibababa ko na, pero oo. Sigurado ako.
Donnie Brasco.
Sinéad O'Connor.
Masaya akong makita ka. Kumusta?
Ayos lang. Pasok ka.
Salamat, a.
Wow, ang ganda rito.
A, may pusa ka pala.
Si Fergus. Mahal na mahal ko siya.
Mukha nga, e.
Ang ganda mong pusa, ha, Fergus? Hello sa 'yo.
Gusto mo ng tsaa?
Ayan, nakasulat na ako ng ilang eksena.
Di pa pulido. Marami pang aayusin.
Sige.
Animnapung pahina.
Mabilis lang sa 'kin, e.
Sige, ganito.
Ibigay mo sa 'kin ang buod. Para matuto kang mag-pitch.
A, sige, tungkol 'to sa lalaking si Nigel,
isang magaling na abogado na nagpasiya, kahit sinkuwenta na siya,
na pumasok sa professional wrestling.
Medyo kakaiba 'yan, a.
Talaga?
Oo. Sino bang higit sa anim na taon ang nanonood ng wrestling?
A, e... Ako kasi, hindi.
Ituloy mo.
Nahumaling siya, kaya tuloy lang siya nang tuloy sa pag-wrestling.
Hindi nagtagal, nahirapan siyang balansehin ang dalawang mundo niya.
Nagsimula siyang humarap sa korte na bugbog ang mata,
o kaya nakalimutan tanggalin ang makeup niya...
Kaya mamimili siya.
Magpatuloy bilang abogado,
o maging si Hangman Harry,
ang walang-awang basagulero mula sa Austin, Texas.
Hangman Harry ang pangalan niya sa wrestling.
Ayusin mo pa.
Pero di mo pa nababasa.
Babasahin ko kung nabenta mo sa 'kin.
Puwede akong pumunta sa ibang kuwarto...
Gusto mo bang lumutang?
- Ha, dito? - Oo, bakit?
Puwede tayong uminom sa labas mamaya. Parang Edinburgh lang ulit.
Sige ba.
Grabe, nakatrabaho mo pala 'yong mga sikat.
- Kumusta sila? - Sakto lang.
Hindi, seryoso ka? Ang gagaling nila.
Ang ilan sa kanila nasa top five dinner-party guests ko.
Alam mo 'yon?
Puwede kang mag-imbita ng kahit sino, pero lima lang ang pipiliin mo.
Ayoko n'on. Sagradong lugar ang bahay ko.
Espesyal na tao lang ang makakapasok.
Ano ba. Ayaw mo lang sagutin. Sino?
Walang mga artista.
Mga lider siguro. Mga guru, mga espirituwal.
'Yon, o kaya puro ako.
Gra... Anim na ikaw sa isang party. Grabe. Gaano karaming droga kaya mayro'n do'n?
Ito 'yong sa 'kin.
Sila Gervais, Sacha Baron Cohen, Julia Davis,
si Coogan o kaya si Pryor, at siguro, si Gandi o kung sino
kasi kailangan pa ring magpakabait.
- Gusto mo talaga lumutang? - Sige pa.
Hindi, 'yong lutang talaga.
Sige nga.
- Ano 'yong sekreto nila? - Ano'ng ibig mong sabihin?
Paano sila nakarating kung saan sila ngayon?
Makinig sa 'kin.
Seryoso ako.
Binigay nila ang lahat sa kung anong hilingin ko sa kanila.
Wow, galing n'on.
Dito. Umupo ka sa tabi ko.
Ano 'to?
Isa 'tong bomb ng MDMA.
GHB naman 'to. Isang relaxant.
- Nakakarelaks. - Gano'n ba?
Maniwala ka. Walang katulad 'yan.
Basta alam kong wala pa 'kong nakikilala tulad mo.
Kadiri. Nakakasuka.
Sa una lang 'yan.
Wala akong naranasang katulad nitong unang tikim ko.
Parang may kakaibang sinag mula sa kalawakan,
na pumasok sa bubong, at bumaba sa sala ni Darrien,
kung saan ako nakaupo,
at pinainit nito ang katawan ko na parang lumulutang ako sa Indian Ocean.
At sa sopa na 'yon, pinag-usapan ni Darrien
ang mga talento ko gaya ng mga inidolo ko sa comedy.
Maganda ang kinabukasan mo.
Napakaganda talaga.
Sa bawat salita niya at bawat drogang nainom ko,
nagsimula akong maniwala, parang naaamoy ko na, natitikman ko na.
Na kayang masukat ng mga pangarap ko.
Na mahahawakan ko na sila habang palapit sila sa 'kin.
Wala nang pag-aalangan.
Ayos lang naman, di ba?
Sige.
'Tang ina.
Bakit?
Ano'ng problema?
Nasusuka ako.
'Wag. 'Wag sa cat bowl.
Okay ka lang?
Himasin ko lang likod mo.
A, salamat. At patawad.
Diyos ko. Pasensiya na talaga.
'Wag!
Ayos lang ba almond milk?
Ayan. Giginhawa ka na niyan.
Pasensiya na talaga.
Okay lang. Dahan-dahan natin sa susunod.
Gusto kong magkunwaring hanggang doon lang talaga.
Uy, kumusta na?
A, ayos lang ako.
Papasok na ako sa klase, kaya kung...
Ano?
Ha? Nasa channel ang Hangman Harry?
Grab. Nagustuhan nila? Hindi ako...
Oo, ang galing. A...
A, gusto mong...
Oo. May punto ka naman.
Oo naman. Sige, pupunta na ako.
- Ang galing. - Ang galing nga. Salamat.
Na may malaking channel nang sumusuporta sa 'yo nang ganito kaaga.
Kinuwento ni Darrien lahat ng sinabi ng channel,
at hanggang tainga ang ngiti ko sa series commissions at option periods,
at lahat ng magagandang bagay di ko naman maintindihan,
na nang linabas niya ang droga, umoo lang ako nang basta.
Akala ko wala na, alam mo 'yon?
Ang alin?
Ito.
No'ng sumuka ako.
Ano ka ba.
Hindi ko ikakaila ang talento mo dahil lang sa suka.
Salamat.
Salamat talaga.
Kung may magagawa pa ako...
Humiga ka lang... at managinip.
Madali lang 'yan.
Pagkatapos naming lumipat sa London ni Keeley,
halos linggo-linggo ako nagpapakalutang kina Darrien.
Ito. Magsisimula tayo sa MDMA.
Naniwala ako sa mga pangako niya, na malapit ko nang makamit ang tagumpay.
Na may sarili na 'kong palabas bago mag-trenta.
Na milyonaryo na rin ako no'n.
Lahat ng sinabi niya bago niya isubo sa 'kin ang pinakabagong droga.
Nagsimula akong humithit lang.
Ngayon, lulong na ako sa cocaine.
Ganiyan lang. 'Wag kang matakot.
At shabu.
Makakamit mo ang creative potential mo.
At heroin.
Malayo ang mararating mo.
Kapag naabot mo na ang lugar na 'yon,
ang pagtigil ng pag-iisip at simula ng lubos na kasiyahan,
'yong usap-usapan tungkol sa hinaharap, sa kasikatan, sa kaligayahan,
para nang kasintotoo ng drogang dumadaloy sa katawan mo.
Kaunting panahon na lang siguro.
Ilang beses akong nawalan ng malay kasama niya.
Madalas akong magigising, at nakahiga siya sa tabi ko,
ang kamay at bibig niya nasa kung saan-saang parte ng katawan ko.
Magbabanyo ako at makikita ko ang kadiring laway niyang namumuo sa ari ko.
Pagdating ng Lunes, balik siya sa walang-awang sarili niya.
Malulupit ang mga komento, at pilit kong babaguhin ang lahat
nang walang bayad, masakit ang ulo, at binabalewala ang sakit sa lalamunan.
Pero bumalik pa rin ako.
- Di mo 'ko sasamahan sa birthday ko? - Hindi, pupunta ako kina Darrien.
Ano ba, Donny? Di ba 'to kakaiba sa 'yo?
Di ko kayang sumama sa mga kaibigan mo. Wala akong pera.
Kaya pupuntahan mo 'yong matandang writer para magpakalutang.
Alam kong di mo maintindihan, pero tumutulong siya sa karera ko.
Tulad ng ano? Nasa bar ka lang mula nang dumating sa London.
- Hindi ka niya binabayaran sa ginagawa mo. - Wala akong oras para pag-usapan 'to.
No'ng gabing iyon, binigyan ako ni Darrien ng LSD.
Iinom ako ng kalahati. Ikaw naman isa't kalahati.
Ako'ng gagabay sa 'yo para ligtas ka.
Sundan mo lang ang daloy ng musika.
Minsan naiisip ko ang eksenang 'to, ako na binata, nakaupo, lunod sa droga,
pinapanood 'tong 55 taong gulang na lalaki sumayaw ng Amazonian jig sa harapan ko,
kapag may nagtanong sa 'kin,
"Paano mo naisip maging komedyante?"
Sabihin mo lang ang nakikita mo.
Makinang na mga kulay. May... hugis ng isang bagay.
Isa ba akong phoenix ngayon?
'Yon ba ang nakikita mo?
Mahalagang makita mong malakas ako.
Isang phoenix. Isang kabalyero.
O kaya isa sa mga wrestler na gusto mo.
Tapos, biglang may pumasok sa utak ko, isang malinaw na malinaw na kaisipan.
-"Gusto niyang kontrolin ang isip mo." - Ano'ng problema?
"Masama ang taong ito. Masama ang sitwasyong ito. Tumakas ka na."
'Tang ina!
- 'Tang ina! - Bakit? Ano'ng problema?
Wala akong makita. Puti lang lahat.
Ayos lang. Naninibago ka lang.
- Wala akong makita. - Ligtas ka sa 'kin.
Ang subconscious ko, na matagal ko nang di pinapansin,
ay tilang nagbigay-liwanag sa karumal-dumal na sitwasyong ito.
Ano'ng nangyayari?
- Masama 'to. Sabi sa 'kin masama ito. - Paranoia lang 'yan.
- Labanan mo. - Patayin mo 'yong tugtog.
Patay na.
Punyeta!
Putang...
Ang lakas! Ang ingay!
Punyeta!
Ito.
- Ayoko. - Makakatulong ito.
Nainom mo na 'to dati. Marerelaks ka.
Hindi, lunukin mo.
Lunok.
Ayan.
Ang tindi!
Ayan.
Sige.
Huminga ka sa kamay ko. Hinga lang.
Ayos lang. Kasama 'to.
Kasama 'to do'n.
Relaks lang.
Ayos lang.
'Wag.
Kumusta ka naman?
Maligo ka muna. Makakabuti ang maligamgam na tubig.
'Tang ina!
Puwede bang pumasok?
'Lika rito.
Gusto kong sabihing umalis ako,
na lumabas ako at di na bumalik, pero ilang araw akong nanatili ro'n.
Pagdating ng Lunes, nagka-impeksyon ako sa mata
at nakahiga ako habang linilinis niya 'to sa maalat na tubig.
Martes, pinakain ko ang pusa niya habang nasa tawag siya.
Miyerkules, sa wakas, umuwi na ako.
Uy, ano'ng problema?
Wala. Nakukonsensiya lang ako sa nangyari.
Nabahala ako dahil sa mga hindi ko alam.
Ano'ng nangyari sa mga sandaling wala akong malay?
Ayos ka lang ba?
Oo, ayos lang ako.
Naniwala ba talaga siya sa 'kin, o pagmamanipula lang ba 'yon?
Nakakapag-isip ba siya no'n?
Ano ang nakukuha niya ro'n? Gusto lang ba niya talagang makasira?
Makamit ang nakakasuklam niyang pagnanasa?
Natutuwa ba siya ro'n? Sa pagsira ang buhay ko?
May gusto ka bang panoorin? Parang ayoko muna.
Hindi, wala.
Pasensiya na. Hindi ko talaga kaya.
- Di mo rin kaya kahapon. - Baka kailangan ko nga ng pahinga.
Saan? Sa sex o sa 'kin?
Wow.
Sige.
Nang umalis si Keeley, parang nadurog ako.
Ang magagawa ko na lang ay alalahanin ang nangyari.
Nakaramdam ako ng matinding pagkalitong seksuwal
sa buong katawan ko.
Akala ko lilipas din ito, pero mas lalo lang akong nailang,
at nagsimula ito ng matinding pagkagalit.
Di ko alam kung nagsimula ang damdaming ito dahil sa kaniya
o kung dati pa itong umiiral.
Nangyari ba lahat ng 'yon dahil may pinapakita akong di ko alam?
O naging ganito ba ako dahil sa nangyari?
Inisip ko na lahat ng tumingin sa 'kin, nakikita nila ang pinagdadaanan ko.
Na parang nakikita nila ang kaluluwa ko,
ang paggahasa, ang pagdududa, ang kalituhan.
Na para bang nakikita nila sa mata ko ang pinakatagong lihim ng buhay ko.
Iniisip kong patayin siya,
putulin ang ari o dila niya, alinman ang pinakanakapinsala,
at sunugin ang buong katawan niya.
Pagkatapos ng ilang buwan ng poot at galit,
wala na akong mapagpipilian.
'Tang ina.
Mabilis akong linabasan.
Na parang walang dudang nagbabago na ang pinagnanasaan ko.
Araw-araw, inaakit ako ng laptop.
Nalilito ako. Nagagalit.
Parang nagbibinata na naman ako.
Sige, 'yan.
Kung sinu-sino na lang kinakantot ko, desperadong alamin ang katotohanan.
Linalagay ko ang sarili ko sa mapanganib at nakakasuklam na mga sitwasyon,
para lang maintindihan 'yong unang pagkakataon.
Kung pagpapasahan lang ako na parang puta, baka mawala sa isip ko na katawan ko 'to.
Ano naman kung nangyari na dati?
Ilang beses na rin nangyari, kaya ano nang halaga n'on?
Pero mahalaga nga 'to.
Mahalaga dahil ito ang gusto niyang mangyari.
Ito ang nakita niya sa akin.
Nagkaroon ako ng napakapait na pakiramdam, na parang nasusuka uli ako.
Na parang napatunayan niya 'to.
At ngayon, naipit ako, napapaligiran ng mga machisimong gago,
wala akong magawa kundi manabik sa papuri nila.
Napakasama ng panahon no'n.
Ilang beses na ako sa Mallorca, napakaganda.
Puwede mong makuha lahat-lahat, 'yong mga...
Lahat libre. Lahat talaga.
Dose-dosenang mga date at relasyon.
Na nagsimula dahil sa karumal-dumal na nangyari.
...sa tingin ko mananatili ako sa...
Ayoko na sa pag-ibig. Wala na akong gana roon.
Gusto ko lang sagutin ako ng mga taong ito...
Alam mo, sa Mallorca, tinatanong nila kung gusto mong mag-aqua aerobics.
Di nila kailangan tanunging paulit-ulit...
Sorry, sandali lang. Magbabanyo lang ako.
Babalik ako, a.
...habang inaayawan at pinapanatili ko silang malayo.
Puwede kang umikot, mag-ingay, mabilis 'to.
Marami nang bumalik sa pag-shoot gamit ng film.
Pero ako, mananatili lang ako sa digital.
Hanggang sa nakilala ko...
Uy.
Mas cute ka sa personal kaysa online.
Sa totoo lang, ilan sa mga naka-date ko, mas matanda ng 15 taon sa litrato nila.
Nasa kaniya ang lahat ng gusto ko.
Lahat ng kailangan ko. Matalino, nakakatawa, kumpiyansa, matatag.
Sumama ka sa 'kin ngayong gabi.
Pero sa bawat hawak, sa bawat titig,
may matinding galit at kahihiyan na nahuhulog na ako para sa kaniya,
na hindi ko na 'to kayang itago.
'Wag mo lang sabihin kay Tony.
At, ang pinakamasakit sa lahat,
baka di ko 'to mararamdaman kundi dahil sa ginawa niya.
Pero no'ng dumating si Martha,
nawala lahat ng pagdududa ko...
dahil, na parang walang kahirap-hirap,
isiniwalat niya sa buong mundo ang mga kabuwayan ko.
Dapat pinagbawal ang ganiyang bone structure.
Dapat may buwis 'yan, sa mga lalaki.
Nakita ako ni Martha sa paraang gusto kong makita.
Kaya no'ng pumunta ako sa pulis,
hindi ko matanggap ang kabalintunaan na siya ang isusumbog ko sa halip ng una.
May maitutulong ba ako?
Palagi kong inisip na may sakit lang siya, na hindi niya sinasadya,
samantalang 'yong una ay kasuklam-suklam at mapagmanipulang groomer.
Ang pag-amin ng ginawa niya ay pag-amin sa ginawa ng una.
At di ko pa 'yon kinukuwento kahit kanino.
- Kaya no'ng nagtanong ang pulis... - Bakit pinatagal mo nang gano'n?
Di ko alam.
Umuwi ka na, basahin mo ang mga email niya.
Kapag may nakita kang kakaiba, saka ka bumalik.
Hangga't wala tayong matibay na ebidensya, wala tayong magagawa.
Kaya ayan, bumalik ako sa simula.
KUNG IKAW O ANG KAKILALA MO AY NAKARANAS NG KARAHASAN,
BISITAHIN ANG WWW.WANNATALKABOUTIT.COM PARA SA MAKAKATULONG NA IMPORMASYON.
HANGO SA DULANG "BABY REINDEER" NI RICHARD GADD
Tapagsalin ng subtitle: Patricia Lucido