NINIEJSZY ODCINEK ZAWIERA SCENY PRZEMOCY SEKSUALNEJ,
KTÓRE U CZĘŚCI WIDZÓW MOGĄ WYWOŁAĆ NIEPOKÓJ
Pół roku.
Tyle zajęło mi zgłoszenie Marthy na policję.
Mogę panu pomóc?
Powinienem zacząć od Teri
i wczorajszego ataku Marthy, ale tego nie zrobiłem.
Chciałbym coś zgłosić. Jak to działa?
Co chce pan zgłosić?
Powinienem wspomnieć o obmacywaniu.
Nie wiem, jak to powiedzieć, ale ktoś mnie prześladuje.
- Mężczyzna czy kobieta? - Kobieta.
Powinienem podać jej nazwisko, poprzednie przestępstwa,
czego nie zrobiłem.
Naprawdę mnie to martwi.
Ona potrzebuje pomocy.
A gdy policjant zapytał...
Dopiero teraz pan przychodzi?
...wszystko nagle powróciło.
RENIFEREK
Pięć lat wcześniej byłem na festiwalu w Edynburgu.
Zawsze chciałem tam wystąpić,
dołączyć do grona ulicznych wykonawców
liczących na chwilę sławy.
Wiedziałem, że sam spróbuję tu szczęścia.
Pisanie, aktorstwo, komedia, co będzie trzeba.
Potrzebowałem wolności,
którą osiąga się, mierząc wysoko i nie zatrzymując się przed niczym.
Kiedy dotarłem do lokalu na obrzeżach miasta,
jego brudne okna, lepkie podłogi
i zapach tłuszczu od frytek
stały się dla mnie wszystkim.
- Dzień dobry. - Hej.
Gdzie mam pójść w sprawie występów?
Wykonawca czy widz?
Wykonawca.
Tamte drzwiczki.
Dziękuję.
FESTIWAL TEATRÓW ULICZNYCH
Masz na myśli inne drzwi czy...
Wtyczka jest w kącie. Przesuń stół.
To jest moja scena? W głównej sali?
Zgadza się.
Telewizory będą włączone?
Wyciszamy.
- A klienci? - Możesz ich wyprosić.
Nie mógłbym.
Są tu okrągły rok. Ja tylko miesiąc.
A pani ich wyprosi?
Nie.
Czy to ich w ogóle zainteresuje?
Przekonajmy się.
Dobra. Zacznijmy.
No co jest!
Pieprzony festiwal!
Witajcie, szanowni państwo, zapraszam na show!
Teraz pójdę się przebrać,
a gdy wrócę, powitacie mnie gromkimi okrzykami.
Co wy na to?
Świetnie. Jedna osoba.
Dobra, zaczynamy.
Szanowni państwo, oto na scenie
Donny Dunn!
Tak jest! Niech was usłyszę!
Więc dziś zmarła moja mama.
Serio? Nic?
To zabawne tak otwierać występ, gdy właśnie umarła ci matka, co nie?
Antyteza?
Występy były porażką.
Głównie musiałem odwoływać, bo nikt nie przychodził.
A raz skończyłem wcześniej,
gdy poniosło gości wieczoru kawalerskiego.
- Oddawaj! - Tutaj!
O nie!
Proszę! Potrzebuję jej do końca miesiąca.
Czasem stałem, nie rozdając ulotek,
licząc, że nikt nie przyjdzie.
Minął tydzień i czułem się jak margines show-biznesu.
Zostałem obrzezany. Szukałem odpowiednich nożyczek.
Rozumiecie, co nie?
Mam dużego fiuta.
Serio, nic? W porządku.
Zamówiłem jajka sadzone. Dostałem to.
Cholera! Znaleźli naiwniaka, co?
Przykleili jajka do rośliny.
Wątpiłem w to, czy gdybym zwinął manatki,
ktokolwiek by zauważył.
Szanowni państwo, to by było na tyle!
Będę stał przy drzwiach z wiadrem na datki.
Dajcie wedle uznania.
Dziękuję.
Dzięki za przybycie.
Dziękuję.
Ale lepiej niż wczoraj.
A co było?
Guzik i prezerwatywa.
Mam coś dla ciebie.
Wypadła z czyjegoś portfela.
Weź, jeśli chcesz.
Wiem, jak wy, estradowcy, uwielbiacie nawijać.
FESTIWAL TEATRÓW ULICZNYCH
Na planie nie wiedzieliśmy, czy to wypali.
Kojarzysz scenę z ołowianymi żołnierzami?
Kręciliśmy to na plaży w Lancaster, używając folii z cateringu.
Zużyliśmy jej tyle, że Benji czuł, jak wylatują mu plomby.
Sorki, że się wtrącam, ale pracowałeś nad Cotton Mouth?
- Tak. - Boże, uwielbiam to.
- Co robiłeś? - Byłem scenarzystą.
Jezu, mogę ci już całować stopy?
Robię pokazy w barze Hoppy.
Przyjdź, jeśli możesz.
- Padaka z raka. - Tak.
Świetny tytuł, nie?
Postaramy się.
Widzieliście coś fajnego?
- Do później. - Jasne.
Kurde.
Bubki, no nie?
Tak, i moje okropne pierwsze wrażenie.
Szok. Jesteś skończony w branży.
Mogłoby się coś trafić.
- Widzisz tego gościa? - Tak.
Napisał Cotton Mouth. Zajebiste, widziałeś?
- Trochę. Nie moja bajka. - Weź, kuźwa.
Sukces w tak młodym wieku powinien być zakazany.
Chcesz mu wsypać truciznę?
Rany, mroczny pomysł.
Ale tak.
- Aktorzy odwalili tam robotę. - Święta racja.
Bez sensu, że rusza mnie jego opinia.
Co robisz?
Jestem komikiem, gdy się śmieją, a performerem, gdy milczą.
- Jak było dziś? - Woleli performance.
- Jestem Donny. - Darrien O’Connor.
Jak z...
Cotton Mouth.
- Co? To kim jest... - Moim asystentem.
Byłym. Teraz wiem, że kradnie mi pracę.
Wybacz. Tylko żartowałem z tymi aktorami.
Wiedziałem, kim jesteś.
Scenariusz był najlepszy.
Spokojnie.
- Ale ci się nie podobał. - No nie.
To po co to robiłeś?
Jestem telewizyjną prostytutką. Biorę wszystko, co mi dają.
Co powiesz na upadającego komika?
Szanowni państwo, oto na scenie
człowiek, który wyciągnie raka z ponuraka.
Wytniemy to.
Donny Dunn!
Więc dziś zmarła moja mama.
Pewnie by tego chciała.
Żebym poległ razem z nią.
Chcecie poznać mojego kumpla Percy’ego?
Tak!
No dobra.
To jest Percy. Jesteśmy brzuchomówcami.
Cześć, Percy, jak się masz?
Dobrze, a ty?
Co dzisiaj robiłeś?
Ssałem fistaszka.
Super. Dziękuję.
Mega!
- Dzięki za przybycie. - Narka.
Doceniam.
- Rany, dwie dychy. - Nie pożegnałeś się wczoraj.
- Może zrobisz to teraz. - Jasne. Do widzenia.
Nie, czekaj. Żartuję, sorki.
Dziwny jesteś.
Serio? Kurde.
Nie martw się. Lekkie dziwactwo jest w porzo.
Spotkajmy się. Udzielę ci wskazówek co do występu.
Rany. Byłoby super.
- To dozo. - Tak. Narka, kowboju.
Co ja pieprzę?
Darrien zaangażował się na kilka tygodni.
Oceniał, co działało, a co nie.
Utrzymuj kontakt wzrokowy.
Wiele godzin dopracowywaliśmy szczegóły.
Spójrz na mnie.
Trzy rzędy z przodu.
Wkrótce wyłączano telewizory i przestawiano krzesła.
Nawet odprawiano klientów, którzy ośmielili się pytać o mecz.
Dziś nie puszczamy. Spróbuj gdzie indziej.
Pokazy robiły furorę.
Szanowni państwo, oto na scenie
Donny Dunn!
Dziś zmarła moja mama.
Pewnie by tego chciała.
Żebym poległ razem z nią.
Co wieczór widywałem się z Darrienem w elitarnym barze i żyłem jak celebryta.
Piliśmy drinki do białego rana i gadaliśmy bez końca o występach
i pofestiwalowych planach.
Musisz wystąpić z tym w Londynie.
Darrien był jak nikt inny.
Samozwańczy...
buddysta, poliamoryczny panseksualista, który lubi to, co najlepsze.
W ciągu dwóch tygodni otworzył mi oczy
na emocje, których nie byłem świadomy.
Weź wołaj o pomoc przykuty do kaloryfera i zakneblowany.
Gdy tak dyskutowaliśmy, naprawiając świat,
czułem, że płynę z wiatrem zmian.
Jakby ten facet miał klucze do tajnego klubu
i wystarczyło złapać go za rękę i za nim podążyć.
Co tu robimy?
Sprawdzają toalety.
Musisz ze mną pisać scenariusze.
Tak. Byłoby wspaniale.
- Gotowy? - Na wszystko.
Dobrze. Proszę.
Kurwa.
Dobry chłopak.
Ale wszystko kiedyś się kończy.
Byłem tak pijany, że założyłem czepek z siatki na penisa.
Darrien wrócił do Londynu i nie odzywał się do końca festiwalu.
Może miał przerwę albo urlop,
ale czułem się dziwnie.
A gdy wyrzucono ulotki, zdjęto plakaty,
włączono telewizory i powróciły mecze,
zastanawiałem się, czy to był jakiś szalony sen.
Czy to w ogóle się wydarzyło.
Tak jest.
Poczuj, jak ogień płynie w twoich żyłach.
Daj się mu porwać.
Wkrótce poszedłem do szkoły aktorskiej w Oksfordzie.
Pamiętam, że prawie umarłem, płacząc ze szczęścia.
Ale po wydarzeniach w Edynburgu,
mimo iż poznałem Keeley,
powrót do nauki wydawał się pomyłką.
Tak paradując w trykocie i udając ogień...
robiąc rozgrzewki wokalne...
czy naśladując zwierzęta
i uprawiając wszystko, tylko nie aktorstwo,
czułem w brzuchu jedno z tych niewyrażalnych uczuć.
Tęskniłem za Darrienem.
Brakowało mi pewności siebie, poczucia znaczenia
i nadziei, że to życie do czegoś mnie doprowadzi.
Teraz, jako ciało w morzu czerni, znów czułem się nikim,
jakbym uciekał przed światem, gdy w nim zasmakowałem.
Donny.
Idziesz?
Tak.
Przepraszam, muszę odebrać.
No siema. Tak.
Miło, że się odezwałeś.
Tak, jest super. Dobrze się bawię.
Może pogadamy później? Akurat mam zajęcia.
Co?
Serio mam z tobą pisać?
No pewnie, stary. Tysiąc razy tak.
Oczywiście.
Donny, co ty wyprawiasz? Wykładowczyni się wścieka.
Dwie sekundy, dobra?
Muszę lecieć, ale tak, na bank.
Donnie Brasco.
Sinéad O’Connor.
Miło cię widzieć. Wszystko gra?
Tak. Zapraszam do środka.
Dzięki.
Ale tu czadowo.
Masz kota.
Fergus.
Bardzo się kochamy.
Nie dziwi mnie to.
Jesteś uroczy, prawda?
Cześć.
Chcesz herbaty?
No więc napisałem już kilka scen.
Nic wielkiego. Trzeba jeszcze dopracować.
No dobra.
Sześćdziesiąt stron.
Szybko poszło.
Zróbmy tak.
Streść mi to. Poćwiczysz perswazję.
Więc mamy Nigela, ambitnego prawnika,
który w wieku 50 lat postanawia
spróbować sił w zawodowym wrestlingu.
To dość niszowe.
Naprawdę?
Kto starszy niż sześciolatki ogląda jeszcze wrestling?
Racja. Sam nie oglądam.
Mów dalej.
W każdym razie łapie bakcyla i coraz więcej trenuje.
Ciężko mu zachować równowagę między dwoma światami.
Pojawia się na rozprawach z podbitymi oczami
albo zapomina zmyć makijaż i...
Więc musi dokonać wyboru.
Żyć jako prawnik
albo Rzeźnik Harry,
tłukący się w błocie, żłopiący piwo awanturnik barowy z Austin w Teksasie.
Rzeźnik Harry to jego ksywka.
Dopracuj to.
Ale nie przeczytałeś.
Najpierw mi to sprzedaj.
Mogę usiąść w innym pokoju i...
Chcesz złapać fazę?
- Tutaj? - Czemu nie?
Potem pójdziemy na drinka. Będzie jak w Edynburgu.
Tak, jasne.
Cholera, pracowałeś z legendarnymi komikami.
- Jacy są? - Przeciętni.
Nie mówisz poważnie. Są świetni.
Niektórzy znaleźliby się w pierwszej piątce moich gości.
Znasz to?
Zapraszasz kogo chcesz na kolację, ale tylko pięć osób.
Brzmi okropnie. Mój dom to święte miejsce.
Może wejść tylko ktoś wyjątkowy.
Wykręcasz się. Kogo byś zaprosił?
Na pewno nie celebrytów.
Raczej guru, przebudzonych duchowo.
Albo pięciu siebie.
Tylu ciebie na jednej imprezie. Ale tam by było dragów.
A to moja lista.
Gervais, Sacha Baron Cohen, Julia Davis,
Coogan albo Pryor i może Gandhi,
stałby na straży moralności.
Chcesz odlecieć?
Kuźwa, tak.
Ale tak naprawdę.
Kuźwa, tak.
- Jaki był ich sekret? - To znaczy?
Co zrobili, żeby odnieść sukces?
Posłuchali mnie.
Poważnie.
Szli we wszystko, o co prosiłem.
To wspaniale.
Chodź. Usiądź obok mnie.
Co to jest?
To bomba z MDMA.
A to jest GHB, środek zwiotczający.
- Rozluźni cię. - Tak.
Nie doświadczyłeś czegoś takiego.
Na pewno nie doświadczyłem kogoś takiego jak ty.
Kurwa mać. Ohyda.
Trochę bólu, dużo zabawy.
Pierwszy raz nie przypominał niczego, co znałem.
Czułem się, jakby boskie światło wpadało przez dach do salonu Darriena
dokładnie tam, gdzie siedziałem,
a ciepłe fale Oceanu Indyjskiego opływały moje ciało.
Obok Darrien mówił o moich talentach
w tym samym tonie co moi ulubieni komicy.
Czeka cię wspaniała przyszłość.
Wielce świetlana przyszłość.
Z każdym kolejnym zdaniem i dragiem
zaczynałem w to wierzyć, czuć to,
nawet smakować.
Że moje marzenia są mierzalne
i prawie mogę je uchwycić, w miarę jak się odsłaniają.
Nie ma na co czekać.
Nie masz nic przeciwko?
Nie.
Kurde.
Co?
Co się dzieje?
Będę rzygał.
Nie. Tylko nie do miski dla kota.
W porządku?
Poklepię cię.
Dziękuję. Przepraszam.
Boże. Bardzo mi przykro.
Przestań!
Chcesz mleko migdałowe?
Proszę. To ci pomoże.
Przepraszam cię.
To nic. Następnym razem zwolnimy.
Chciałbym udawać, że na tym się skończyło.
Siema. Jak leci?
Tak. Nic mi nie jest.
Właśnie idę na zajęcia, więc...
Co?
Rzeźnik Harry poszedł do telewizji?
Cholera. Podoba im się? To zajebiście.
No niesamowite.
Chcesz, żebym...
Tak. To ma sens.
Tak. Przyjdę na pewno.
- No rewelka. - Tak, super. Dzięki.
Mieć taki potężny kanał za sobą już na początku kariery.
Darrien zrelacjonował mi wszystko,
a ja promieniałem.
Gdy mówił o zamówieniu serialu i umowie
i innych obcych mi wspaniałościach,
zgodziłem się bez wahania, zanim wyciągnął dragi.
Myślałem, że to spieprzyłem.
Co?
To.
Kiedy haftowałem.
Nie gadaj bzdur.
To za mało, żebyś zraził mnie do swojego talentu.
Dziękuję.
Dzięki bardzo.
Jeśli mogę coś zrobić...
Nie przestawaj
marzyć.
To proste.
Po przeprowadzce do Londynu z Keeley
odurzałem się w domu Darriena prawie co weekend.
Zaczniemy od zwykłego MDMA.
Łykałem wszystkie jego obietnice,
wierząc, że sukces jest tuż za rogiem.
Że będę miał własny program
i kupę szmalu przed trzydziestką.
Karmił mnie tym wszystkim, a zaraz potem najnowszym dragiem.
Do tej pory popalałem trawkę,
a teraz poszedłem w tango z crackiem.
Poddaj się temu. Nie bój się.
I z metą.
Wykorzystaj swój potencjał twórczy.
I heroiną.
Zajdziesz daleko.
Kiedy weźmiesz odpowiednią dawkę,
po której kończą się myśli, a zaczyna euforia,
rozmowy o przyszłości, sławie i szczęściu
są niemal tak realne, jak przepływająca przez ciebie chemia.
Teraz to była tylko kwestia czasu.
Wiele razy przy nim mdlałem.
Gdy się budziłem, często leżał obok mnie,
z rękami i ustami w różnych miejscach, sunącymi po moim ciele.
Potem w łazience odkrywałem jego cuchnącą zastygłą ślinę
przy moich genitaliach.
A w poniedziałek wracał do bezdusznego siebie,
pisząc mi okrutne notatki i nakazując przeróbki
na zjeździe, za darmochę,
gdy walczyłem z infekcją gardła.
Ale wciąż wracałem.
- Nie spędzisz ze mną urodzin? - Idę do Darriena.
Co jest, Donny? Nie wydaje ci się to dziwne?
Nie pojadę z twoimi ziomkami. Nie stać mnie.
Więc pójdziesz odlecieć z tym staruszkiem.
Dla ciebie to bez sensu, ale pomaga mi w karierze.
Jak? Pracujesz w barze, odkąd tu przyjechałeś.
- Robisz wszystko za friko. - Nie mam czasu teraz gadać.
Tamtego wieczoru Darrien dał mi kwas.
Wezmę połowę, a ty półtora.
Będę czuwał, żebyś był bezpieczny.
Niech muzyka zabierze cię tam, gdzie chce.
Czasem wracam do tego obrazu.
Ja, po dwudziestce i na haju,
patrzę na tego 55-latka
wykonującego dziwny amazoński taniec,
gdy ktoś mnie pyta,
jak zostałem komikiem.
Mów, co widzisz.
Lśniące kolory. Zarys czegoś.
Jestem teraz feniksem?
To właśnie widzisz?
Ważne, byś widział we mnie kogoś silnego.
Feniksa. Rycerza.
Może któregoś z twoich zapaśników.
Nagle, jakby znikąd,
jasna myśl przyszła mi do głowy.
- „Próbuje zawładnąć twoim umysłem”. - Co się stało?
„To zły człowiek. Ta sytuacja jest zła. Uciekaj”.
Kurwa!
- Kurwa! - Co się stało?
Nic nie widzę. Tylko białość.
W porządku. To odrodzenie.
- Nic nie widzę, kurwa. - Jesteś bezpieczny.
Moja podświadomość, którą cały czas tłumiłem,
objawiła się, żeby rzucić światło na pojebaną sytuację.
Co się dzieje?
- Słyszę, że to jest złe. - To paranoja.
- Walcz z nią. - Wyłącz muzykę.
Jest wyłączona.
Kurwa!
Pieprzony...
Boże! Pieprzona muzyka!
Kurwa!
Proszę.
- Nie. - Łatwiej przetrzymasz.
Piłeś już. Odpręży cię.
Nie wypluwaj.
Połknij.
Dobrze.
To było mocne!
W porządku.
Już.
Oddychaj w moją dłoń. Oddychaj.
W porządku.
Już dobrze.
Tak musi być.
Spokojnie.
W porządku.
Nie.
Jak ci się podobało?
Weź prysznic. Ciepła woda dobrze ci zrobi.
Kurwa!
Mogę wejść?
Chodź.
Chciałbym powiedzieć, że wybiegłem i nigdy nie wróciłem,
ale zostałem przez kilka dni.
W poniedziałek dostałem infekcji oka
i leżałem na podłodze, gdy przemywał je wodą morską.
We wtorek karmiłem jego kota, gdy odbierał telefony.
W środę w końcu wróciłem do domu.
Co się stało?
Nic. Żal mi tego, jak ostatnio wyszło.
Najgorsze było to, że nie wiedziałem.
Co się stało, gdy byłem nieprzytomny?
W porządku?
Jasne. Tak.
Wierzył we mnie, czy to była zaplanowana manipulacja?
Czy cały czas był trzeźwy?
I co z tego miał? Czy tylko chciał mnie wykoleić?
Osiągnąć to, co dyktował jego chory umysł?
Podniecało go zrujnowanie mi życia?
Chcesz coś pooglądać?
Nie mam ochoty.
Nie, zamknij się.
Przepraszam. Dzisiaj nie dam rady.
- Wczoraj też nie. - Może muszę zrobić sobie przerwę.
Od seksu czy ode mnie?
Rany.
Dobra.
Gdy Keeley się wyprowadziła, załamałem się.
Pozostało tylko patrzeć na wspomnienie tego, co zaszło.
Zacząłem czuć przytłaczającą dezorientację seksualną.
Myślałem, że to minie, ale zamieniło się w niepewność,
która przerodziła się w szaleństwo.
Nie wiedziałem, czy te uczucia były z jego winy,
czy zawsze istniały w głębi mojej duszy.
Czy to wszystko się stało, bo emanowałem tajemniczą aurą?
A może to mnie ukształtowało?
Czułem, że każdy, kto na mnie patrzy,
wiedział, przez co przechodzę.
Jakby przejrzał moją duszę,
widząc gwałt, wątpliwości i zamęt.
Jakby moje oczy były zwierciadłem tajemnicy mojego życia.
Marzyłem, żeby go zabić,
odrąbać mu fiuta albo wyrwać język, w zależności, co zawiniło bardziej,
i spalić jego ciało.
Po miesiącach nienawiści, złości i dezorientacji
nie miałem wyboru.
EKSTREMALNIE
Kurwa.
Szybko dochodziłem.
Nie mogłem zaprzeczyć, że moje pragnienia się zmieniały.
Laptop co dzień mnie wzywał.
Czułem się zdezorientowany. Byłem zły.
Jakbym znów przechodził okres dojrzewania.
O tak.
Rzuciłem się w seks z osobami różnej płci
w desperackim dążeniu do prawdy.
Narażałem się bezmyślnie, prawie ryzykując, że znów mnie zgwałcą,
próbując zrozumieć pierwszy raz.
Jeśli puszczę się jak dziwka,
pozbędę się myśli, że moje ciało jest częścią mnie.
Bo kogo obchodzi, co się stało?
Teraz już tyle razy, że jakie to ma znaczenie?
Ale miało znaczenie.
Bo tego właśnie chciał.
To właśnie we mnie widział.
To uczucie tak gorzkie, że ledwo mogłem je przełknąć.
Że został usprawiedliwiony.
Teraz utknąłem wśród mizoginów tak heteronormatywnych,
że mogłem tylko pragnąć ich aprobaty.
Taka burzowa pogoda.
Wiele razy byłam na Majorce. Jest piękna.
Tyle jest w ramach all inclusive...
No wszystko jest za friko.
Mnożyły się randki i związki.
Rozpoczęte w rynsztoku tego, co się stało.
Ale chyba zostanę przy...
Nie interesowała mnie miłość. Nie miałam już na to siły.
Chciałem uzyskać od nich odpowiedzi.
W hotelu pytają cię, czy chcesz uprawiać aqua aerobik.
Mnie nie musisz długo prosić...
Przepraszam. Skoczę do łazienki.
Zaraz wrócę, dobrze?
Odtrącałem i zrażałem każdego z nich.
Wiesz, robisz 360-tkę, pisk opon i rura.
Wiele osób wróciło do kręcenia filmów.
Ja zostanę przy technologii cyfrowej.
Aż poznałem...
Cześć.
Na żywo jesteś ładniejszy.
Na niektórych randkach
faceci są 15 lat starsi niż na zdjęciu profilowym.
Była wszystkim, czego chciałem.
Czego potrzebowałem.
Bystra, zabawna, pewna siebie.
Chodź dzisiaj ze mną.
Ale z każdym dotykiem czy spojrzeniem
przychodziło uczucie gniewu i wstydu,
że się w niej zakochiwałem,
że już nie ukryję się w anonimowości.
Tylko nie mów Tony’emu.
A najbardziej gorzkie było to,
że może wcale bym tego nie czuł, gdyby on tego nie zrobił.
Ale gdy pojawiła się Martha,
ten zamęt zniknął...
gdy dotarła, jakby bez wysiłku,
w mroczne zakamarki mojej niepewności i zmieniła je w światło.
Te rysy twarzy powinny być nielegalne.
Powinni cię za to opodatkować.
Widziała mnie tak, jak chciałem być postrzegany.
Więc gdy w końcu poszedłem na policję,
nie mogłem znieść ironii,
że zgłaszam ją, a nie jego.
Mogę panu pomóc?
Miałem poczucie, że ona jest chora i nic na to nie poradzi,
podczas gdy on był szkodliwym manipulantem.
Przyznać się do niej to przyznać się do niego.
A nikt jeszcze o nim nie wie.
Więc kiedy policjant zapytał...
Dopiero teraz pan przychodzi?
Nie wiem czemu.
Proszę w domu przejrzeć jej maile
i wrócić, gdy znajdzie pan coś istotnego.
Bo na razie, bez dowodów, nic nie możemy zrobić.
I tak wróciłem do punktu wyjścia.
Jeśli ty lub ktoś, kogo znasz, doświadczyliście przemocy seksualnej,
sięgnijcie po materiały na www.wannatalkaboutit.com
NA PODSTAWIE SZTUKI „RENIFEREK” RICHARDA GADDA
Napisy: Anna Samoń